Molly Maher & Her Disbelievers, Merry Come Up

Uiteenlopende muziekstijlen tot een organische eenheid smeden, is een kunst op zich. Molly Maher uit Minnesota verstaat die kunst, zo blijkt op haar tweede plaat Merry Come Up. Twaalf liedjes levert ze aan, die weliswaar wortelen in luchtige jaren vijftig rock ‘n ‘roll’, maar door geraffineerd verwerkte invloeden uit blues, jazz, reggae, country, rock en pop, stuk voor stuk subtiel en erg oorstrelend variëren. Fris en inventief is de halfakoestische invulling, transparant en onderkoeld de productie. Maher heeft een aantrekkelijk, sexy stemgeluid – een kruising van Rickie Lee Jones en Suzanne Vega – dat door haar Disbelievers zeer puntig en sfeerrijk wordt ondersteund. Dat doet de band door de sound van snerpende, glijdende of twangende gitaren, een altijd relaxte ritmesectie, een prettig krullend orgeltje hier en daar, soms een broeierige mondharmonica en niet te vergeten door de mooie samenzang. Voor dit uitstekende resultaat had Erik Koskinen, producer, co-schrijver en meervoudig instrumentalist, een behoorlijk aandeel.

Heel innemend klinken Somewhere Down The Road en Blinded By Love, die beide refereren aan Buddy Holly. De lichtvoetigheid van de rockabillyliedjes Reconsider Me en het titelnummer zetten lichtjes aan tot swingen. Prachtig is de sentimentele zang in het r & r – smartlapje Cry Baby. In Cast Your Bread koppelt ze weergaloos Bo Didley’s staccatoritme aan de lijzige zang van bijvoorbeeld Lucinda Williams. Fraaie melodische overgangen vind je in het vrij ingehouden Cold Cold Air en is Shook Down een fantastisch half gesproken/gezongen liedje, heerlijk voortgestuwd door een rollende mondharmonica en dubbele gitaarpartij. De ballade Somebody Else is de zoveelste piek van een verassend album, dat inderdaad alleen maar hoogtepunten kent.