Radical Face, The Family Tree: The Roots

Radical Face is voor wat mij betreft alvast de nieuwe naam van 2012. De uit Jacksonville, Florida afkomstige dertigjarige singer-songwriter en multi-instrumentalist Ben Cooper laat zich, in muzikale zin, niet vangen. Naast Radical Face heeft hij namelijk nogal wat side projects. Zo zijn daar ook nog de lopende projecten Electric President, Iron Orchestra, Mother’s Basement en Patients. Het project Clone voegt hij daar binnenkort nog aan toe. Cooper lijkt mij echt zo’n “home alone controle freak” die zijn muzikale ideeën de vrij baan wil laten gaan, zonder al teveel bemoeienis van buiten.

Geruisloos bracht hij al eerder CD op de markt. The Junkyard Chandelier (2003), Robbing The Grave (2004) en Ghost (2007) zijn echt aan mijn neus voorbij gegaan. Aan de anonimiteit kwam onlangs plotseling een einde. NIKON belde onverhoeds aan en vroeg Cooper het liedje ‘Welcome Home’, van de CD Ghost, te gebruiken als promotiemuziek voor hun nieuwe slimme camera. Nu heel Nederland dit liedje zo langzamerhand kan meezingen, neemt de carrière van Radical Face ineens een vogelvlucht. “Het is de beste promotie die ik ooit heb gedaan”, zegt de Amerikaan daarover.

De iets of avant-gardistische, indie, folk popmuziek kent nu de opvolger “The Family Tree: The Roots”. Opvallend is de waarneming dat deze plaat geen drempels of obstakels bevat. De plaat opent met ‘Names’. Cooper schuift geruisloos aan en zing geknepen. De naadloze piano overgang naar het liedje ‘A Pound of Flesh’ is magistraal gevonden. Heb dit soort fraaie versieringen echter eerder gehoord. Luister maar eens naar het album ‘Ashes Are Burning’ uit 1973 van het progressieve rockbandje Renaissance. Ben dan ook meteen beland waar het allemaal op lijkt, naar nu net even iets anders klinkt. Neem nu een liedje als ‘Black Eyes’ en de daarop volgende songs ‘Severus and Stone’ en ‘Ghost Towns’. De songs hebben allemaal iets vloeibaars, terwijl je de combinatie van tekst en melodieën leest als een goed boek. Geïnspireerd door familiehistorie, met alle up’s and downs, blijf je maar aan het bladeren. De offers die gebracht zijn en de pijnlijke donkere kant daarachter, wordt het best belicht in het liedje ‘The Dead Waltz’. Herinneringen aan dierbare relaties ontvouwen zich in bijzondere zangharmonieën. De ene keer dansen piano en akoestische gitaarsnaren, dan weer bonkt het hypnotiserende percussiewerk door je keel. Prachtig!

Naar meerdere draaibeurten blijkt: “The Family Tree: The Roots” een verbluffend gelaagde creatie. Radical Face is de belichaming van een uniek visionair. Ben Cooper bewijst met deze CD wat een niet commercieel georiënteerd kunstenaar kan bereiken. Okay geluksfactor speelt ook een rol. Maar dwing je dat ook niet een beetje zelf af?

Jan Janssen Auteur