Dare Dukes, Thugs And China Dolls

The spring morning breaks with allergies and stereo.

Hank William makes a virtue of my dread.

The garbage truck, it clangs to a crescendo

and banishes the lover singing in my head.

Het is niet mis wat Dare Dukes, de in San Jose, Californië geboren liedjesman die tegenwoordig in Savannah, Georgia woont, ons in de eerste strofe van Lament For The Subway Rider laat horen. Wie zijn album zo opent heeft geen rode loper, doorkniplint en beroemde schaarknipper nodig. Wanneer het refrein van Lament For The Subway Rider bovendien het hart steelt, weten wij genoeg.

I want a stereo lover, broken like in a country song.

We will not let us suffer. Pretty like a sing-along.

Met een koptelefoon op in de metro reizen.

I study the mystics on solitude’s crucible.

The headphone’s affection soundtracks what I see.

And gathers the characters for my subways intangible.

Like this shattered pretty one opposite me.

Háár zien en je tegelijk voorbereiden op de kuisheid die je deel zal zijn omdat ze een halte eerder uitstapt, zonder je ook maar een blik waardig te keuren.

Thugs And China Dolls is Dare Dukes tweede album. En wat voor een tweede album! Ook de andere liedjes zijn namelijk erg mooi. Bijvoorbeeld Simon Says, geproduceerd door Jim White. Als u van White’s debuut uit 1997, Wrong-Eyed Jesus (The Mysterious Tale of How I Shouted) houdt, dan kunt u zich met een gerust hart aan Thugs And China Dolls wagen. De rest is geproduceerd door de mij onbekende Suny Lyons. Zou dat een pseudoniem zijn voor Dare Dukes zelf? Er is geen verschil tussen het werk van beide producers te horen. De aanstekelijke liedjes (probeert u Meet You At The Bus na één keer horen nog maar eens uit uw hoofd te weren) bevatten een veelheid aan muzikale invloeden: country, vaudeville, folk, mariachi en zelfs klezmer. Alles is subtiel en met veel smaak gearrangeerd. Als dan ook Dukes stem, die aanvankelijk een wat merkwaardige indruk maakt, van lieverlee indringend en overtuigend wordt, is geen houden meer aan en sluiten wij het album in de armen. Dan zijn verwijzingen naar de Modern Skirts, Sufjan Stevens’ band, of Montreal en TV on the Radio, de bands waarin de muzikanten die hier meedoen normaliter spelen, min of meer overbodig. Dat de merkwaardige figuren die de liedjes bevolken doen denken aan de merkwaardige figuren in de verhalen van Flannery O’Connor? Hooguit iets om later nog eens te beschouwen. Net als die ene zin. “Revelation without laughter is madness.” Thugs And China Dolls is één van de mooiste platen van het jaar. Nu al.

Wim Boluijt Auteur