Het heeft even geduurd maar dan heb je ook wat! Ik heb het over de opvolger van het in 2007 verschenen album Fall Changes van Chris Bergson. Deze schijf werd door MOJO gekozen als Blues  Album Of The Year. Chris, rootsmuzikant uit New York verzamelde 10  songs voor zijn nieuwe (inmiddels zesde) album Imitate The Sun, waarvan er vier door anderen zijn geschreven.

Het nieuwe album heeft een fantastisch geluid, waarop Steely Dan stinkend jaloers zou zijn.  Het album opent ijzersterk met het gospel achtige Goin’ Home, waarin de invloed van de muziek van The Band duidelijk hoorbaar is. Daarna de heerlijk funkende titeltrack met een lekker huppelende sax en aan het eind een pittige gitaarsolo. Chris Bergson wordt bijgestaan door ervaren studiomuzikanten als saxofonist Jay Collins en de geweldig gedienstig spelende toetsenist Bruce Katz. Lekker swingende HI-Soul  á la Otis Clay  is te vinden op Hello Bertha, terwijl Willie Dixon geëerd wordt met de uitvoering van zijn bekende bluessong Down In The Bottom. Deze klassieker is voorzien van zware blaaspartijen, waar om heen de gitaar van Chris en vooral de piano van Bruce Katz voor vuurwerk zorgen. Een heerlijk rustpunt is het sobere JJ Cale achtige Laying It Down In White. Een van de hoogtepunten is de bewerking van het door  Bessie Smith bekend geworden You’ve Been A Good Old Wagon. De song is gegoten in een Dr John achtige setting. Het album krijgt een passend slot met de bewerking van Dylan’s Standing In The Doorway. Het meer dan 8 minuten durende lied wordt op een aangrijpende manier vertolkt. Eens te meer blijkt dat Chris Bergson niet alleen op de gitaar een kanjer is, maar ook over een zeer soulvolle strot (á la onze eigen JW Roy) beschikt.

Kortom een heerlijk afwisselende rootsschijf die ik een ieder aan kan raden. (Paul Jonker)