Brian Molnar is een singer-songwriter uitr de Lower East Side van New York City, waar in vroegere tijden grootheden als Bob Dylan ontsproten. ‘Ot the fall’ is de vijfde CD die hij met zijn band ‘The Naked Hearts’ op ons afstuurt. Zijn vijfkoppige ‘Naked hearts’ brengt ons behalve bas, drums/percussie en gitaarwerk (elektrisch gitaar, telecaster, lap steel) ook mandoline, banjo, cello en vooral piano, rhodes en orgel (Travis Miscia is de naam, hij is zeer bepalend voor het totaal). In twee nummers horen we onze vriendin Amanda Shires op fiddle (in ‘Movin’ down the road ook zang) en in twee andere nummers is er hulp van French horn en trombone. Molnar brengt ons uitstekende Americana, een mooie mix van folk en (alt) country. In zijn teksten blijft hij dicht bij het onderwerp ‘relaties’, waarbij hij licht pompeuze beeldspraak niet schuwt, getuige de volgende regels uit ‘One way through the door’: ‘Well, if lightning strikes the same place twice, that don’t matter anymore. Sometimes winning feels like losing my friend, we’ve been down this dirty road before. There’s only one way through the door’. Of ook deze uit ‘When it’s time to go’: ‘Well I love the stars too much to curse the night, I love the road too well to ever say good night’.



Ik heb met toenemende interesse en genoegen deze nieuweling van een voor mij totaal onbekende Newyorker beluisterd. ‘Of the fall’ is gewoon een hele lekkere CD met prima muziek. De songs pakken je, hebben mooie melodietjes en zijn uitstekend gearrangeerd. Een aanwinst, deze Molnar. (Fred Schmale)