Zeer recent kwam Time to get real uit, de vijfde full-time CD van de Ierse singer-songwriter Ben Reel. Voor mij een grote onbekende, maar toch al 20 jaar actief in de muziek sinds hij als teenager in 1989 zijn eerste bandje oprichtte, ‘Trim the velvet’. Na het uiteenvallen van dit bandje een achttal jaren later ging Ben op de solotour en vanaf 1999 kwamen zijn solo-CD’s beschikbaar. Met nummer vijf scoort hij dus een net gemiddelde van één per twee jaar.

Ben’s muziek laat zich het best omschrijven als midtempo Ierse alt-country, de liedjes liggen goed in het gehoor en behandelen een aantal voor Ben prangende kwesties. Hij beschrijft een deel van zijn leven in Rainy Night en Time just slips away, doet kond van zijn gevoelens, met name in liefdesopzicht, in een viertal songs en deelt zijn gedachten en toekomstverwachtingen met ons in wederom een viertal songs. Hij sluit af (nr 11 dus) met een soort samenvatting van dit alles in Old Bog Road: Seasons change as people come and go, life and death is the endless flow. Want to find the answers, want the story to be told, ain’t gonna quit the mining for gold. Wanna find a reason before I go. Before they take my body, down that old bog road. Zware gedachten voor een knaap die nog een aantal jaren van de 40 verwijderd is. Maar zoeken wij niet allemaal naar de diepere zin van het leven? Overigens komt er na ruim zes minuten van het afsluitende nummer nog een ook nog bijna zes minuten durende afsluitende afsluiter, waarin Ben helemaal in stijl en in uptempo rockend (hoofdrol voor een zompig orgeltje) aankondigt toch nog een tijd door te willen gaan: (I’ll) keep on driving, een live opname en een perfecte concertafsluiter. Altijd geinig, zo’n onaangekondigde hidden track.

Ben’s band is prima ingespeeld en bestaat naast Ben’s akoestische gitaar (en incidenteel harmonica) uit  bas, drums en elektrische gitaar. Op enkele nummers doen keyboards en viool mee. Ben heeft een ietwat gruizige maar aangename stem. Zijn vrouw Julieanne zingt op acht nummers mee, op vier nummers is nog een tweede achtergrondvocalist (e, je weet het nooit met die Ierse voornamen) te horen. Ik vind het een lekkere CD, met name door de zeggingskracht van de liedjes zowel in tekstueel als in melodisch opzicht (Fred Schmale)