Thunder and Dust is Gregg Hobbs’ vijfde album, maar zijn vorige vier zijn door mij nooit opgemerkt. Nu pas kruist deze Canadees uit Toronto mijn pad met elf klein gehouden, maar niet wereldschokkende liedjes. In zijn woonplaats wordt hij graag gezien en gehoord in de folk – roots scène met tamelijk zwaarmoedige nummers (vaak) over de grillen der liefde, maar die gelukkig niet helemaal gespeend zijn van humor. Hobbs’ muziekstijl wordt in zijn thuisbasis vaak vergeleken met John Prine en zijn zangstijl met die van Bob Dylan en Paul Simon. Op Thunder And Dust vind ik deze vergelijkingen niet zo herkenbaar, al laat hij wel duidelijk horen een singer-songwriter te zijn die zijn donkere kanten in heldere tunes weet vast te leggen. In het bezit van een passende mineurstem – welke naar mijn smaak meer in de buurt komt van Steve Forbert en Andy Van Dyke van The Rainravens – laat hij zijn hartbrekende ervaringen oprecht de vrije loop. De rustige instrumentale aanpak waarmee de meeste songs zijn opgenomen, worden verzorgd door zijn vaste begeleiders Christine Bougie (gitaar, drums), Darcy Yates (staande en elektrische bas) en een handvol gastmusici op viool, mandoline en accordeon. ‘The Horizon’ (mooie slidegitaar) en ‘Sunday Morning’(in de schaduw van Kris Kristofferson’s ‘Sunday Morning Coming Down’ en ‘Sunday’ van Lucinda Williams) zijn positieve uitschieters, maar dat hadden er veel meer kunnen zijn, wanneer Hobbs’ niet te flauw was geweest met peper en zout te strooien. (Huub Thomassen)