De uit de prairie klei van Canada getrokken liedjesschrijfster, accordeoniste en gitariste Wendy McMeill maakte tot dusver een zestal albums. Je kunt over haar werk zeggen wat wil maar van het maken van saaie en oppervlakkige muziek kun je haar niet betichten. Taaie tante die McNeill en dat uit zich ditmaal opnieuw op haar zevende release “A Dreamers Guide To Hardcore Living”. Dit lezende is de titel alleen al voor velerlei uitleg vatbaar. Dat zijn de twaalf tracks op McNeill’s nieuwe plaat absoluut ook. Heb McNeill een paar live aan het werk gezien en weet dat ze de liedjes behendig aan elkaar souffleert. Terwijl ze de liedjes introduceert aan het publiek, beroerd ze haar gitaar of betast ze haar accordeon, speelgoed piano of wordt er een vocal loop gestart. Voordat je het in de gaten hebt zit je dan midden in het liedje. Deze kunstige formule is niet nieuw overigens, Laurie Anderson en Suzanne Vega hebben daar namelijk ook een handje van. De moderne vocale technieken niet schuwend in liedjes als ‘Lutetia’ en ‘Crossing Hearts/Cutting Threads’ tillen de plaat naar een behoorlijk niveau. Neem nu liedjes als ‘Maybe’ en ‘White Horses’. Wie McNeill wel eens live gezien heeft zal met mij beamen dat het voelt alsof je midden in één van haar live optredens zit. Doordat McNeill zichzelf er niet gemakkelijk vanaf maakt zal de aangroei van nieuwe fans geen spectaculaire vormen aan gaan nemen. Maar goed, volgens mij is het Wendy McNeill daar ook niet om te doen. Deze Canadese killer Diva wil met haar eigenzinnige muziek overmeesterd worden. (Jan Janssen)