Een paar jaar geleden dacht ik echt dat de Australische singer-songwriter Perry Keyes aan de vooravond stond van een doorbraak in de EU. Niets is minder dan waar gebleken. Het dubbele debuutalbum Meter kwam ik al snel in de uitverkoopbakken tegen en dat allemaal terwijl deze taxichauffeur uit Sydney toch prachtige songs in elkaar gevogeld had. Maar goed ik berust in mijn misopvatting en denk, nooit geschoten is altijd mis, toch? Keyes zit daar niet mee want in zijn thuisland wordt hij ook wel de Australische Bruce Springsteen genoemd. Of ik dit als een compliment moet zien weet ik zo zeer nog niet. Zeker niet als ik naar zijn nieuwe CD The Last Ghost Train Home luister. Okay, ook op de tweede CD raapt Keyes zijn liedje van de straat, hoe kan het ook anders zou je zeggen. Maar waar de vergelijking met Springsteen vandaan komt mag Joseph weten. In de liedjes die ik aantref op The Last Ghost Train Home refereert hij veelal naar de ruige Sydney buurtschappen Redfern en Waterloo. Zo beschrijft hij een september zaterdag in de zeventigerjaren. Die dag brak rugby speler John William Sattler, geboren in 1944, zijn kaak. Het inspireerde Keyes vele jaren later om er een liedje over te schrijven. Het zijn allemaal moment opnamen van personen en dingen in zijn directe omgeving die hij tekens weer een unieke plaats geeft in zijn verhalen. Muzikaal is er ten opzichte van zijn voorganger niet echt veel verandert. Met uitzondering van Michael Cupic op keyboards, die plaats gemaakt heeft voor ene John Gauci, duiken dezelfde namen weer op. Edmond Kairouz (lead gitaar, harmonica en backing vocals), Earl Pinkerton (bass), en enige dame in het gezelschap Bek-Jean Stewart op drums en zang, maken opnieuw luchtige ritmische poprock die ik ook dit keer niet echt in een kokje wil stoppen. Kortom, Perry Keyes is een man die graag in detail zijn liedjes aan de man wil brengen. Een bezoekje aan zijn website (Glossary) zal leren dat u zich van top tot teen kunt laten informeren over waar het allemaal echt vandaan komt. Complex en eenvoud lijken paradoxaal te zijn. Voor Perry Keyes is dit het echte leven. De geest is uit de fles en het verhaal kan verteld worden. The Last Ghost Train Home mag niet gemist worden. (Jan Janssen)