Een paar jaar geleden schreeuwde ik van de daken dat het goed voelt dat er in Nederland aan een nieuwe, op Alt. Country en folkrock, gestoelde muziekstromingen wordt gewerkt. Ik noemde toen namen van bandjes als The Yearlings, The Lazy Sunday Dream en The Trembling Highbury’s. Maar waar zijn ze nu gebleven? Volgens mij zijn er nog wel maar doen ze inmiddels, voor een groot deel in elk geval, iets geheel anders. Des te verrassender was het daarom weer eens iets te horen van de uit Den Bosch afkomstige formatie Born In A Barn. Het is alweer vijf jaar geleden toen ik voor het eerst hun tweede CD Poor Manners in mijn CD speler afspeelde. De appetijtelijke folk invloeden en de soms stevige Crazy Horse beton heeft op hun piksplinter nieuwe release Emotional Philosophies, voor een deel, plaats gemaakt voor een meer wereldse benadering van muziek. De omezwaai die Born In A Barn oprichters en liedjesschrijvers Peter-Paul Kleijwegt en Frank van Osch maken is opmerkelijk te noemen. De gewaagde melodie, in het liedje als Anatolya, spreekt erg tot de verbeelding en begeeft zich zeer zeker buiten het gebaande pad. Deze vreemde eend in de beid doet sterk denken aan de Arabicana van die andere, stevig aan de wegtimmerende, Nederlandse formatie NO Blues. Bassist Noutd Janssen en drummer Paul Stroucken voelen en vullen elkaar nog steeds (Veulpoepers) goed aan in het roots-rock track Thin Air. Op viool en achter de toetsen zit Jos van den Dungen (Dimitri van Toren en George Baker). Hij is volgens mij verantwoordelijke voor de enorme verrassende instrumentale keuzes die op dit album te horen zijn. Toch valt er meer dan voldoende te genieten van traditionele landscape romantiek. In Limousine Liberal of Message From A Mailman bijvoorbeeld, daar horen we de finesse van trefzekere dichterlijke liedjesschrijverij. Er mankeert eigenlijk helemaal niets aan deze verzameling van emotionele filosofische liedjes. Ik ga Born In A Barn zeker één keer live aan het werk zien, want ik wel eens weten hoe deze schuurgenoten Emotional Philosophies live over de bühne brengen. Dutch Americana? Nee, ik noem dit wereld Americana. (Jan Janssen)