Brandan Monaghan is een Ier, afkomstig uit het County Down (Noord-Ierland, in het noordoosten) en momenteel woonachtig buiten Belfast. Hij is met “Flicker of hope’ aan zijn vierde solo-CD toe, zijn eerste op het sympathieke Brambus-label (Zwitserland). De CD is een jaar geleden verschenen (augustus 2010), inmiddels is er een EP’tje verschenen op Brambus (juni 2011), maar daar weet ik (nog) niets van. ‘Flicker of hope’ is een echt Keltisch getinte CD, waarbij alle bekende Ierse topinstrumenten een rol spelen, dus horen we tin whistle, fiddle, harp, uilleann pipes, accordeon en bodhran, maar uiteraard ook gitaar, keyboards en banjo. Bas en drums/percussie vullen aan. Twee nummers hebben een titel in Gaelic, de instrumental ‘Am bainne’ en het deels ook in Gaelic gezongen ‘Fá do choinne’. Brendan schrijft prachtige songs, krijgt daarbij in één van de 11 songs hulp van fiddler/tin whistler Niall Mcclean. Ook de zangstem is prima in orde, de aanvulling van backing vocaliste Sheila Roberts is prachtig. Mooie Ierse soft-pop met fraaie Keltische accenten (zo klinkt ‘After the rain’ als een nummer van The Dubliners) is mijn kwalificatie voor Brendan’s muziek. De teksten gaan over het dagelijkse leven, herinneringen en (of course) love. Mooi is het liedje ‘Miss those days’, zowel de opener als (in een ‘extended version’ met maar liefst 34 seconden meer muziek) de afsluiter van de CD, een autobiografisch herinneringslied: ‘I remember my father calling me, I was running down the road, not a care in the world. My mother was rushing round the house, washing, Cooking, cleaning up. I wish I could be there now’. Mooie herinneringen aan die goed oude tijd, toen zorgen nog niet bestonden (althans, voor onze jonge held).

‘Flicker of hope’ is een hele fijne CD van een prima Ierse singer-songwriter, die zijn roots kent en dat ook laat horen. Geen nieuwlichterij, maar gewoon lekkere, goed in het gehoor liggende muziek met prima zang en een uitstekende begeleiding. (Fred Schmale)