Met Ride The Shadows heeft de Canadees Rob Lutes een onvervalste singer-songwriter plaat uitgebracht, in de trant van vooral Chris Smither en Jeffrey Foucault. Elk liedje gáát ergens (anders) over, maar het belangrijkste centrale thema is toch de dolende ziel die - vaak tevergeefs - grip op zijn levensgebeurtenissen probeert te krijgen. Rob Lutes heeft nogal eens de blues te pakken, waartegen het schrijven van songs kennelijk de beste remedie vormt. Persoonlijke ervaringen over universele onderwerpen als verlies, verdriet, eenzaamheid en de liefde, daar gaat het allemaal over. Hij geeft daar op diverse manieren uiting aan. Zo zoekt hij graag de natuur op, zo blijkt in het fraaie openingsnummer, Throw Me From This Train. Of via lange autotochten waar Cold Canadian Road verslag van doet. Maar ook de fles in Keep A Man Down, biedt – tegen beter weten in - een uitweg, als is het maar voor even, zeker als het desperate zoeken naar zijn geliefde in I Will Stand By You, slechts frustratie oplevert. Tenslotte is er toch ruimte voor hoop, want de plaat eindigt met een ode aan de liefde met het reeds talloze keren gecoverde Thats How Strong My Love Is. (o.a. Stones, Otis Redding, Buddy Miller). Rob Lutes bezit een mooi donkerbruin stemgeluid dat aan zijn introspectieve teksten het juiste melancholieke karakter geeft. De muzikale kadering is op het twaalf liedjes bevattende album, met uitzondering van het begin – en eindnummer die met volledige band worden gebracht, in een sobere akoestische setting geplaatst. Soms wordt Lutes, die zelf de akoestische gitaar hanteert, bijgestaan door Eric LeMoyne op orgel, accordeon en piano en Stephen Barry op akoestische bas. Persoonlijk had ik graag vaker die volledige band aan het werk gehoord, dan slechts op twee nummers. Want gitarist Rob MacDonald, Tony Cuco op bas en RD Harris op drums leveren daarop voortreffelijke bijdragen. Rob Lutes schrijft op zich mooie en vitale liedjes, maar met een vollere begeleiding zou het album veel dynamischer hebben geklonken. En gebruikte invloeden uit folk, blues en roots, kunnen een zekere eentonige muzikale entourage niet verhelpen. Ride The Shadows had, naar mijn oordeel, wat meer uit zijn eigen schaduw mogen treden. (Huub Thomassen)