Nog voordat in november het nieuwe album van Ian Siegal “Broadside” verscheen, werd het al door Mojo magazine uitgeroepen tot blues album van de maand. Siegal werd in Benelux vooral wereldberoemd met zijn debuutrelease “Standing In The Morning” van vijf jaar geleden. Daarna was en is Siegal niet meer weg te slaan uit het blikveld van pionierende bluesliefhebbers.

Siegal spat met de woorden “You know my baby slate my thirst”, in de opener ‘Slaker’, uit je luidsprekers. Wat opvalt is dat Siegel’s prachtige doorleefde stem meer dan ooit naar de voorgrond treed. Je zou bijna vergeten dat hij ook nog eens een begenadigd gitarist is. Wat een kracht! Het lijkt er ook op dat Siegal met de deze release zijn pijlen op een breder publiek gericht heeft. Een liedje als ‘The Bleeding Cowboy’s Lament’ bijvoorbeeld, bekt waarschijnlijk wel niet goed genoeg bij poppy deejays, maar feit is wel dat dit een vakkundig gemaakt radiodeuntje is. “Pull my boots off like I’m still your man” zijn wat dat betreft hippe woorden die precies passen in deze tijd. Zelden heb ik Siegel zo fucky gehoord in ‘Like Hell’ en het roffelende ‘Little Paranoia’. Als klap op de vuurpijl kreeg ik kippenvel tijdens de klanken van ‘Take A Walk In The Wilderness’. Stemming en omgeving waarin je verkeert smelten dan echt ineen. Gepast wordt afgesloten met het voorbeeldige modder akoestisch vette ‘The Balled Of Big-foot Chester’. Broeien zal het, moet Siegal hierbij gedacht hebben.

“Broadside” werd overigens geproduceerd door Matt Schofield waarvan ik in juli de CD “Heads Tails & Aces” al besprak. Deze luxe combinatie maken “Broadside” tot een improviserend perfectionistisch hoogstandje. (Jan Janssen)