De muziek van Cat Jahnke heb ik leren kennen via MySpace. Daar tikte Jahnke mij op de schouder en liet weten dat ze aanstaande was haar nieuwe CD None Of Those Things naar mij op te sturen. Toch maar effe gaan luisteren naar de sound bites die ze op MySpace afspeelt, dacht ik zo. Het eerste wat in mij opkwam was de naam van percussioniste en zangeres, van de jaren zeventig progressieve rock formatie Renaissance, Annie Haslam. Jahnke’s stem en muziek lijkt daar echt verdraait veel op. Dus heb ik haar terug gemaild en gezegd dat ze de CD maar snel op de post moest doen. Tijdens de zomer 2007 weerdip sleepte Jahnke mij er helemaal doorheen. Volgens bijgevoegde info zou Jahnke’s tweede CD None Of Those Things een stuk toegankelijker klinken als haar donkere debuutalbum Cathartic van twee jaar geleden. De dertien piekfijne goed geproduceerde (Darren Johnston) composities stuiven zo’n typische jaren zeventig nevel uit. U weet wel zo’n progressieve artistieke folk rock groove. Tekstueel altijd onderhoudend blijft de Canadese boeien met muzikale variatie. Neem nu een liedje als Crocodiles. Daar duikt ze toch echt, muzikaal gezien, in de muziek van de jiddisch sprekende joden in Oost-Europa. Voor alle duidelijkheid, ik heb het over eens soort van Klezmer crossover. De radio hit Wide Open en Theme Song tackelen mij pijnloos. De schaar en mijn gelijk komt in het liedje Ashes. Ik hoor Jahnke samen met Andy Powell (Wishbone Ash), Jon Camp, Jim McCarty en Annie Haslam (Renaissance) angstaanjagend dicht in de buurt komen bij Renaissance mega succes Ashes Are Burning. Heel tactisch schakelt ze dan over naar een soort van U2 versnelling in Transient om vervolgens weer aangrijpend je strottenhoofd te kneden met het liedje Ink. Veel is er nog niet bekend over deze Cat Jahnke. Het moet wel heel erg gek lopen als we in de toekomst niet meer zullen gaan horen van deze melancholische zeer muzikale diva van nog maar zesentwintig lentes jong. (Jan Janssen)