Peter Mulvey komt uit Milwaukee, Wisconsin, dat zo’n 70 km ten noorden van Chicago ligt aan het prachtige Lake Michigan, waar hij in zijn (weinige) vrije uurtjes veel te vinden is. Op de universiteit (in Milwaukee) speelde (gitaar) en zong hij reeds zijn eigen songs. Tijdens een langdurig verblijf in Dublin (Ierland) polijstte hij zijn stijl van optreden, waarna hij sinds het begin van de jaren 90 een trouwe schare volgelingen in de Americana/Folk scene van de USA heeft opgebouwd dank zij een flink aantal CD’s en veel optredens. Het succes valt niet te verwonderen als je de moeite neemt om zijn prachtige songs over mensen, hun gedrag en hun manier van leven te doorgronden. De liedjes hebben een ‘donker’ karakter, zijn gitaarspel is zeer ritmisch.

Voor zijn twaalfde (!) werkstuk legde Peter de basis tijdens zijn vele vliegreizen van en naar optredens. Vanaf de geboorte van zijn eerste nichtje, 9 jaar geleden, heeft hij er een gewoonte van gemaakt om regelmatig brieven aan zijn neven en nichtjes te schrijven (hij heeft inmiddels 17 neefjes en nichtjes!) en op welke momenten kan je dat het beste doen? Jawel, in een vliegtuig tijdens een (lange) vlucht. Vier van deze brieven staan op zijn nieuwe CD met gepast achtergrondvliegtuiggeraas op verschillende manieren voorzien van een muzikale begeleiding, resp. viool (een sonate van J S Bach), een kwintet met clarinet, bas, gitaar, viola en drums, alleen Peter’s gitaar en gitaar met cimbaal. De brieven zorgen voor een raamwerk op deze CD, de negen songs eromheen vormen met deze brieven een totaalproject dat naar een climax leidt: ‘Als alles is gezegd en gedaan, wat blijft er dan over?’. Met name het verhaal over Vlad the astrophysicist doet iets met je, het laat je beseffen hoe weinig je in het universum voorstelt. Het is een fantastisch fraai opgebouwd verhaal dat geen minuut verveelt en vele draaibeurten later nog altijd imponeert. Imponeren doet Peter in alle opzichten op deze CD. De muziek is akoestisch, met Peter’s uitmuntende gitaar voorop en staande bas en drums als basisbegeleiding en verder bijdragen van klarinet, fender, accordeon, zaag, viool, cello en mandoline. Op vrijwel alle nummers is achtergrondzang van maatje Kris Delmhorst te genieten. Variatie genoeg: soms jazzy, met name manifest in de opener Kids in the square, in Some people en Love is there to stay (van de Gershwins), ook bluesy (Dynamite Bill), folksy in de fraaie walsjes What’s keeping Erica (met accordeon en zingende zaag in de begeleiding) en Shoulderbirds (cello en violen, klinkt als een strijkkwartet). In Mailman klinkt Peter als Greg Brown en On a wing and a prayer is een moderne Beatlesvariant, opgeleukt met mandolines.

Het wordt tijd om Mulvey in de armen te sluiten, hij is een grandioos performer en schrijft verrukkelijke liedjes. Voor wie hem nog niet kent, Letters from a flying machine is een prachtig beginpunt. (Fred Schmale)