Al sinds 1981 staat van Kris Kristofferson in mijn platenkast (nee niet op zolder maar nog steeds in de woonkamer!) de lp ’To The Bone’. Veel gedraaid destijds, mooie plaat, maar eerlijkheidshalve biecht ik op: járenlang niet meer afgespeeld. En nu bijna dertig jaar later komt Kris met ’Closer To The Bone’, een titel die een nog diepere visie belooft. En dat klopt, want door de zeer directe wijze van opnemen van producer Don Was (basgitaar) zit je als het ware in zijn stem, sterker nog je zit zowat tussen de stembanden van Kristofferson. Zijn stem (niet zijn sterkste punt) is nu, op 73-jarige leeftijd, beter dan ooit en de spaarzame begeleiding geeft alle ruimte aan Kristofferson én aan zijne “oude” stem.

De rudimentaire mondharmonica van Kris (denk aan Dylan in zijn jonge jaren) kleurt wonderschoon bij zijn doorleefde gezang. Soms duikt er plotseling even een mandolinetje of een gitaarlickje (beide vertolkt door de betreurde Steve Bruton) op, en hier en daar heel sporadisch een harmonyvocaaltje. Rami Jaffee (van the Wallflowers) versiert prachtig met piano en accordeon en geweldenaar Jim Keltner vervolmaakt het geluid met zijn bescheiden percussie.

Met “Here’s one I wrote for my kids” leidt Kristofferson ‘From Here To Forever’ in, waarna een hartverscheurend mooie lovesong je tot in de botten raakt.  In ‘Good Morning John’ brengt hij een ontroerende ode aan zijn vriend Johnny Cash. De gehele cd is zo een opeenstapeling van goudeerlijke ontboezemingen vol emotie en liefde.

Met de ghosttrack ’I Hate Your Ugly Face’ (’the first whole song I ever wrote”) eindigt de cd, een nummer dat hij op elfjarige leeftijd schreef en waaruit blijkt dat hij ruim zestig jaar geleden al als zeer talentvol songwriter debuteerde! Closer To The Bone’: goeie titel, Kristofferson zit heel, héél dicht op je huid. Goeie cd, sterker nog: z’n beste tot nu toe! (Benny Mulder)