Het leven van een recensent valt niet mee. Slechts één of twee keer per jaar verschijnt er een cd op het buro, die het ultieme genot brengt  en de vijf-sterren-status verdient. Dat lange wachten valt dus niet mee,  maar de wetenschap dat die ultieme schijf elk moment weer in mijn postbus kan belanden, vergoed alles. Vandaag is het zover. De onbekende singer-songwriter Keith Miles verrast met een wonderschoon album “Beyond the Headlights”. In 2006 debuteerde deze muzikant uit Nashville met “What It Was That They Became”.

Het knappe van dit album is dat Keith vele muziekstijlen hanteert, terwijl de 11 tracks toch als één geheel aanvoelen. Dat komt allereerst door zijn wonderschone warme stem, waardoor de luisteraar min of meer de geluidsbox wordt ingetrokken. Daarnaast is het geluid kraakhelder, dat mede de verdienste is van Keith’s muzikale maatje/ producer Jack Sundrud (ex-Poco).

Na de vrolijke opener “Road I’m On” met een heerlijke zomerse gitaar-sound volgt “7 Cent Cigar Blues”  vol ‘swing jazz’, waarbij een vrolijke banjo wordt vergezeld met dixieland achtige blazers. De mooiste track is “The South”, een prachtige ode aan de Zuidelijke Staten, verpakt in gevoelige country soul. Oersterk is ook de bewerking van de ‘traditional’ “Samson and Delilah”. Een stevige beat, een scheurende slide-gitaar/smoelschuif en een prachtig gospelkoor maken deze track tot een van de hoogtepunten. Dan is er nog western swing in “Who’s That Girl”, de jazzy gitaar en vibrafoon in het heerlijk voortkabbelende “Sweet Waters”  en de aangrijpende song “The Dance Hall Girls” geschreven door Allan Fraser. “They give you there bodies, but you never reach their mind” is de harde conclusie van deze prachtige song. Het album sluit in stijl met het akoestische “Memories Of You”. Een prachtige romantische song om heerlijk bij weg te zwijmelen. Kortom dit is mijn tip van het jaar!
(Paul Jonker)