De uit Philadelphia afkomstige singer-songwriter Joseph Parsons verhuisde vorig jaar naar Hannover in Duitsland. Deze move zat er al een beetje aan te komen want Parsons is bij onze oosterburen razend populair. Zijn CD’s en DVD’s zijn daar in nagenoeg alle grote platenzaken te vinden. Parsons is minimaal een keer per jaar op tournee en wipt meestal een paar keer de over grens naar Nederland. Zijn fans vind je dan ook aan de oostelijke lijn van Eemhaven, Arnhem en Maastricht.

Om zijn zevende studio CD “Heavens Above” te promoten smeedde Parsons een compleet nieuwe live band. In oktober 2008 beklommen Parsons, Ross Bellenoit op gitaar en lap steel, Freddi Lubitz op bas en Sven Hansen op drums het podium van Das Altes Schlachthaus. Het totaal gerenoveerde oude slachthuis, in het zuid Duitsland gelegen toeristische plaatje Schwabisch Hall, doet qua sfeer en entourage een beetje denken aan het Roepaen Kloostercomplex, maar dan wat avant-gardistisch ingericht. Met de microfoons op stand-by en tapes rolling on three nam Parsons zijn eerste live album op in tien jaar. Parsons noemt de uitkomsten, heel toepasselijk “Slautherhouse Live”.

Het resultaat mag wederom gezien en gehoord worden. Het verzorgde dubbele digipack bevat eenentwintig tintelende Joseph Parsons hits. Parsons ontvouwd zijn eigenzinnige tijdloze liedjes met uiterste precisie. Liedjes als ‘Shades Of Gray’ en ‘Sitting On Top Of The World’ springen uit hun voegen.

CD twee begint met de twee akoestische stukken. Ja, ook dat kan Parsons! ‘Good Or Bad’ en First Time’ zijn twee zeer onderhoudende liedjes van een troubadour met “groove kick” eigenschappen. Zonder het woord kosmopoliet in de mond te nemen hoor je Parsons tekstuele verbondenheid met de mensheid. Culturen en hun leefomgeving beïnvloeden elkaar en smelten samen op deze live plaat. Het meer dan acht minuten durende ‘Dume Room’, waar bassist Freddi Lubitz en Ross Bellenoit op lap steel de ruimte krijgen, is er een om in te lijsten hoor. Vanaf dat moment gaat er een tandje bij en zet Parsons zijn live show in een rock, soul, blues en R&B versnelling.

Via het fragiele liedje ‘Falling’ navigeert hij je subtiel naar Marvin Gaye’s ‘What’s Going On’. Tja, en dan weet je meteen waarom men in Amerika vijftien jaar geleden al over Parsons schreef “Like Marvin Gaye, The Clash or Sly & The Family Stone, Parsons likes to set his message for the masses to a beat the masses can move to.” Deze Hardpanner heeft een meeslepend live album gemaakt dat vol staat met overweldigde ideeën en sentimenten waarvan je dacht dat ze niet meer bestonden. (Jan Janssen)