Jeff Finlin was me niet onbekend, maar op dit album hoor ik pas voor het eerst muziek van hem. Een beetje gravend in zijn muziekhistorie valt op dat hij al zo’n twintig jaar actief is en vooral de laatste jaren met de regelmaat van de klok albums uitbrengt. ‘Ballad Of A Plainman’ is zijn zevende album en het laatste deel van een drieluik, waarvan ‘Somewhere South Of Wonder’ (2005) en ‘Angels In Disguise’ (2007) eerder werden uitgebracht. Als adept van Kerouac –  Finlin zwierf ook een tijdlang door de VS – schrijft hij graag songs met een poëtische inslag, die gaan over zelfbevrijding en vrijheid.

In muzikaal opzicht is ‘Ballad Of A Plainman’, over het algemeen een donkerklinkend album, waarop Finlin zowel zijn kant van rustige singer-songwriter als die van gedreven rocker aan bod laat komen en in de meeste nummers valt dat prima uit. Hij speelt gitaar, piano, drums en zingt lekker losjes zoals Chuck Prophet of Guy Forsyth dat eveneens kunnen. Met steun van een goed stel muziekmaten op bas, gitaar en drums scoort hij met dit album een ruime voldoende. Wat een beetje knaagt is de somtijds theatrale uitvoering van de op zich gedegen composities, waardoor het eindresultaat mij niet voor de volle 100% overtuigt. (Huub Thomassen)