De tijd nemen voor muziek. Het loont, zeker wanneer je die muziek ook moet beoordelen. Zo vond ik de afgelopen weken de muziek van Golden Kanine eerst tamelijk verrassend en daarna wat tegenvallend. Toen ik het album na een week of drie weer afspeelde viel alles samen: Oh Woe is een opmerkelijk album dat de belofte die het in zich draagt niet helemaal waarmaakt.

Maar laat daarmee niet gezegd zijn dat het een slecht album is, want je zou menig band de avontuurlijke inborst van deze Zweden toewensen. Waarom het album mij verraste? Eenvoudigweg omdat de arrangementen van de liedjes zeer kleurrijk zijn. Het vijftal gebruikt werkelijk allerlei instrumenten: kalimba, viool, trombone, accordeon, banjo en nog veel meer. Dat geeft de muziek iets springerigs. Ik moest zelfs aan Modest Mouse denken. Wellicht had ik dat beter niet kunnen doen, want daardoor werd ik gewaar dat de liedjes van Golden Kanine niet aan die van voornoemde band kunnen tippen. Zeker, een liedje als Fire springt er uit, evenals Back From The Woods. Maar dat liedje deed me dan weer denken aan Wovenhand. O nee, Golden Kanine (‘gouden snijtand’, zo vermoed ik, al schrijf je canine) zal toch niet ook teksten vol van dood en verdoemenis hebben? Want, moet u weten, dat verafschuw ik in zowel Wovenhand als Sixteen Horsepower, dat knieën breken voor de Heer… Helaas, ook Golden Kanine spreekt van `soon we all must die´, ´where I buried my hatchets´ en ´boil the water/and pour it in my ear´. Al hebben de Zweden gelukkig niet de alles verzengende bekeringsijver van David Eugene Edwards. Een bezwaar is ook dat de zinnen elkaar stroef opvolgen. Alsof de band vooral gemeenplaatsen achter elkaar heeft gezet. Wat zou de band bereiken als ze in het Zweeds (denk eens aan Dungen) zou durven zingen?



Waarom ik, na zoveel kritiek dit album dan toch als opmerkelijk bestempel? Omdat dit vijftal het aandurft om hun liedjes als het ware te laten ademen. Omdat ze het dictaat van americana (wie het ooit heeft uitgevaardigd is onbekend, maar u kent het vast: ´zó moet het klinken!’)`links durven laten liggen en erin slagen om een intrigerende mengeling van (Appalachian) folk, country en een vleugje pop heel natuurlijk te laten klinken. En omdat ze goed spelen en zingen. Daarnaast, dit Oh Woe zou voor wie de tekstuele bezwaren niet deelt weleens gewoon een heel goed album kunnen zijn. (Wim Boluijt)