Compass is het eerste album van Baltimore’s ingezetene Gary Yerkins. Grote kans dat ik dit feit slechts voor kennis zou hebben aangenomen, ware het niet dat ik op de plaat ene Pete Droge gewaar werd in de gedaanten van multi-instrumentalist en producer. De echo van zijn prachtplaat ‘Necktie Second’ uit 1994, veroorzaakt nog altijd nieuwsgierigheid naar zijn bijdrage als projectkracht voor andere muzikanten. In de regel is het resultaat beneden de maat, maar dit keer ben ik van ‘Compass’ – na een flinke aanloopperiode – aardig gecharmeerd geraakt. Twaalf nummers zijn er te beluisteren, die een ragfijn weefsel van invloeden verraden ten tijde van het Britse Beattijdperk en klassieke Amerikaanse poprock. Met die brede benadering geeft de uitstekende songsmid Gary Yerkins aan elk liedje een heel eigen geluid mee (funky, jazzy, poppy, straight – of rustig rockend) dat door Pete Droge veelkleurig en vakkundig wordt vastgelegd. Droge doet dat vooral door zijn toonrijke solo - of slaggitaarspel. De ene keer kalm akoestisch, dan weer elektrisch met soms een slidepartij à la David Lindley of een gespierde (wah-wah) solo. Maar ook door diens spel op piano, accordeon en soms drums (af en toe programming) klinken deze kop en staart songs als een klok. Was Gary Yerkins eigenlijk ook nog te bekennen bij de opnames? Zeker wel. Hij speelt gitaar, orgel, mondharmonica en heeft een aantrekkelijke op Pete Droge, gelijkende stem. Het is een Yerkin plaat geworden, maar wel op het kompas van Droge. Dat was misschien niet helemaal de bedoeling. Hoe dan ook, het eindresultaat mag er zijn. (Huub Thomassen)