Hoe tragisch het navolgende verhaal ook mag klinken, aan de uit Georgia afkomstige singer-songwriter Eric Taylor zal ik altijd goed gevoel aan overhouden. Samen met Iain Matthews gaf hij in O42 in Nijmegen, zo’n twaalf jaar geleden, het laatste live concert waar mijn, inmiddels overleden, vriend persé naar toe wilde. Hij zou en moest nog één keer naar één van zijn vele idolen. Een extra stoel werd geritseld en man wat heeft ie die avond genoten. Met name bij de toegift, Peter Gabriel’s Mercy Street, die beide heren in duet vorm coverden, schoot hij vol. Met een flinke brok in de keel stapte hij, zo goed als hij nog kon, trots op beide heren af en vroeg hen een handtekening te zetten op de zojuist aangeschafte CD’s The Notebook Series Volume Two van Matthews en een ongetiteld album van Taylor. Tijdens de crematie klonken dan ook de liedjes Mercy Street en Deadwood van respectievelijk Matthews en Taylor’s albums. Pas veel later besefte ik waarom het die ene laatste keer was. Mijn vriend had namelijk ruim dertien jaar zitten wachten op Taylor’s titelloze opvolger van het 1981, op LP, verschenen Shameless Love. Tijdens het schrijven van dit stuk schiet ik vol…

Desalniettemin het inspireerde mij allemaal weer om het pas in 2004 op CD verschenen album Shameless Love blind aan te schaffen. Het is ook alweer twee jaar geleden dat het Real Roots Cafe Eric Taylor’s The Great Divide onder de loep nam. Tijd vliegt en Eric Taylor’s nieuwe release Hollywood Pocketknife en, ja hoor Shameless Love, hebben al wat draaiuren achter de rug. Opvallend is weer de glasheldere productie en de pure naaktheid van zijn liedjes die, als je goed luistert, georchestreerd klinken. Behalve Taylor’s ongecompliceerd gitaarwerk en soms niet meer zuivere zang hoor ik gepast percussiewerk van de hand van James Gilmer (Lyle Lovett The Chieftains) en tactisch nuttig toetsenwerk van ex Jimmy LaFave’s Night Tribe Band member David Webb. De ultieme storyteller Taylor heeft een patent op het voordragen van zijn liedjes die soms tegen het vertellen aanleunen. Vocaal wordt hij op deze CD bijgestaan door Susan Lindfors en bassist Rock Romano, die onlangs nog Jenny Morgan’s EP The Songs I've Sung produceerde. Hollywood Pocketknife bevat maar tien liedjes. Het onlangs door Ben Weaver gecoverde Highway Kind, van Towens van Zandt staat er ook op. Het sluimerende donker bruine stemgeluid en referaat van Taylor treffen hier echt doel. Aangekomen bij het donkere Better Man begrijp ik weer door en door waarom ik de Amerikaanse singer-songwriter traditie een warm hart toedraag. Door de enorme intimiteit van Taylor’s liedjes kun je de lappen tekst erg goed volgen. Luister maar eens naar Peppercorn Tree. De organische ambiance en literaire kunst die Eric Taylor op Hollywood Pocketknife creëert is van een absoluut hoog eredivisie gehalte. Fijnproevers zullen genadeloos vallen voor deze zeer authentieke singer-songwriter plaat. (Jan Janssen)