Na zeven jaar is er weer eens een nieuwe cd verschenen van Bocephus King, de schuilnaam van Jamie Perry uit het Canadese Vancouver. Hoewel hij dit vijfde album ‘Willie Dixon God Damn!’ (weinig vleiend?) naar de blueslegende vernoemde, heb ik op het album geen enkele muzikale verwantschap met hem kunnen ontdekken. Curieus, al kleeft er altijd al een ietwat ondoorgrondelijk imago aan deze, hier nogal onbekend gebleven, singer-songwriter. Daaraan moet vanaf nu maar eens een eind komen, want de plaat met dertien songs is het sublieme resultaat van een avontuurlijke, machtig mooie muzikale trip. Dertien volstrekt karakteristieke songs, waarin hij flarden uit pop, country, folk, blues, jazz, rock ‘n’ roll en wereldmuziek, op even toegankelijke als oorspronkelijke wijze laat versmelten. De fraaie melodieën, fantastische arrangementen, onconventionele ritmes en zijn nonchalant charmante stem – met de klankkleur en dictie van Joe Henry/Fred Eaglesmith – schetsen een groots en betoverend muzikaal landschap. Soms zijn het oosterse klanken, dan weer klinkt het Latijns Amerikaans, refereert het aan uigestrekte countryvlaktes, aan de broeierige bluesatmosfeer van de Mississippi- delta of aan oneindig eenzame snelwegen. Sfeer, sfeer en nog een sfeer.

Bocephus King trok een flink aantal muzikanten aan, met een breed scala aan (vrijwel) akoestische instrumenten: drums, conga’s, percussie, akoestische- en elektrische bas, saxofoon, orgel, piano, harmonium, harmonica, pedal steel, viool, Weissenborn- elektrische gitaar en achtergrondzang. Zoveel creativiteit, inspiratie en muzikaliteit, het kon niet op. Een muzikaal zeldzaam mooi mozaïek. (Huub Thomassen)