Rachel Harrington is een zangeres uit Seattle (groeide op in een klein stadje in Oregon), die in het Americana-circuit enige naam heeft opgebouwd. Het begon met haar fraaie debuut “The Bootlegger’s Daughter”, dat vorig jaar verscheen. Met haar akoestische old-time folk werd Rachel door de pers in de armen genomen als de nieuwe Gillian Welch. Ach, die vergelijking laat ik maar aan anderen over. Rachel Harrington is gewoon een aanwinst in het akoestische country-wereldje. Rachel’s nieuwe album ademt de sfeer van de pioniersfase van het Wilde Westen. “City Of Refuge” is dan ook gegoten in een fraai digipack met nostalgische, bruine foto’s. Het album opent met “Karen Kane”, een tragisch liedje over de wrede wereld van de goudzoekers. Rachel gebruikt veelal historische gebeurtenissen in haar liedjes, zoals het in bluegrass druipende “Truman”, waarin zij zingt over een man die weigert te vertrekken bij een vulkaanuitbarsting. “Carver” gaat over de korte-verhalen-schrijver Raymond Carver. Naast haar eigen liedjes (8) bewerkt Rachel twee originele gospelsongs ( “Old Time Religion” en “Working On A Building”) tot een eigentijds jazzy song. Bijzonder geslaagd is voorts de luchtige bewerking van Bobby Gentry’s klassiekertje “Ode To Billy Joe”. Daarbij valt op dat de samenwerking tussen de multi-instrumentalisten Tim O’Brien en Zak Borden goed uitpakt. Voorts is Pieta Brown als achtergrondzangeres een goede greep. De stemmen van Rachel en Pieta harmoniëren op een hemelse manier. Het album wordt besloten met het ingetogen hoogtepunt “Under The Big Top”. (Paul Jonker)