Dreamteam van het Real Roots Café laat ook wel eens steken vallen. Gelukkig zijn wij ook weer zo dat ruiterlijk toe te geven. In het geval van het vierde CD, van de uit Indianapolis afkomstige Healing Sixes “Blue Jay” (2010) was het niet omdat we onstuimige hardrock niet goed konden kwalificeren, maar meer omdat er vaak zoveel tegelijk binnenkomt. Als je opgegroeid bent met muziek van Led Zeppelin, Deep Purple, The Black Crowes etc. en je die nog steeds keigoed vind dan is misschien iets om deze plaat eens grondig onder de loep te nemen.



Een kleine waarschuwing gaat daar echter aan vooraf. De opener ‘Bluejay On The Wrenhouse” zet je compleet op het verkeerde been. Dit Southern roots akoestische kunststukje is meteen de vreemde eend in de bijt. Het masker gaat af in het daaropvolgende nummer ‘Fine Time’. Niemand minder dan Joe Bonamassa soleert in dit bombastische power rock nummer. De voormalige begeleidingsband van Jason Bonham beukt, dreunt en bonkt in nummers als ‘Move On’ en ‘Walked Away’. De rhythm sectie bestaande uit Jeff Stone op bas en Wade Parish drums staan centraal op “Blue Jay”. Het stemgeluid van Doug Henthorn doet soms denken aan een Ronny James Dio, David Coverdale en ja soms zelfs aan een Chris Robinson (You Want It?). Dit laatste zegt wat mij betreft iets over het muzikale evenwicht van deze plaat. Die is niet altijd even vet, naar mijn smaak. Zo sluit de band af met het liedje ‘End Of Always’. De strijkers en Henthorn’s stem in dat liedjes laat je achter met vragen.

Geeft het een plaats, zou ik zeggen. Daarna zal je namelijk vaststellen dat het verdraait lang geleden is dat een band zo live geklonken heeft als de Healing Sixes dit doen op “Blue Jay”. (Jan Janssen)