Vorig jaar kreeg Anna Coogan’s eerste soloplaat The Nocturnal Among Us terecht de nodige bijval. Een allesbehalve vrolijk stemmend album trouwens, want opgedragen aan een jongen die een eind aan zijn leven maakte. Als kind was die namelijk door hun kajakcoach – net als andere jongens – stelselmatig seksueel misbruikt. Door dit tragische voorval vernam ze toen pas voor het eerst van deze nachtmerrie, die zich constant tijdens trainingskampen had afgespeeld. Ter verwerking van dit schokkende nieuws, schreef ze er aangrijpende songs over.

Een nieuwe reeks imponerende songs staan er op The Wasted Ocean. Wederom een min of meer thematisch en behoorlijk melancholiek album, dat zijn oorsprong – drie jaar geleden – kreeg tijdens een studieproject biologie in Alaska. Na de dagelijkse observaties van de zalmpopulatie in de oceaan, werden er ’s avonds maritieme kampvuurliedjes gezongen. Hoewel daarmee opgegroeid in New England, kon ze er niet één zelf bedenken, reden alsnog de ouderlijke platencollectie met traditionele folksongs door te spitten. Daartoe extra geïnspireerd zette ze zich begin 2010, thuis in Seattle, aan het schrijven van metaforische zeemansliedjes over pijn, afscheid, isolement, verlossing en liefdeshunkering. Het resultaat mag er zijn: tien eenvoudige, uiterst fragiele, zacht wiegende, intieme liedjes. Lichtjes gebaseerd op traditionele folksongmelodieën en beeldschoon omlijst door tal van virtuoze muzikanten op drums, e- en a- gitaar, bas, Hammondorgel, banjo, dobro, mandoline en zangharmonieën. Wat een zeldzaam mooie stem heeft deze gesjeesde operastudente en wat is de samenzang met Edie Carey ongeëvenaard mooi. Wat een groots songschrijverschap toont ze en hoe weergaloos is de bewerking van de Phil Och’s song Crucifixion. Tja, voor dit met giften en songadopties tot stand gekomen album zal ze, bij liefhebbers van het genre, opnieuw veel handen op elkaar krijgen.

Op 16 oktober a.s. is ze, samen met andere droefgeestige nachtegalen als Chris Pureka, Ana Egge en Frazey Ford, op het Roepaenfestival te bewonderen. (Huub Thomassen)