Je moet er even naar zoeken, maar heb je enig idee hoeveel albums Willy Vlautin of zijn Richmond Fontaine al op naam hebben staan? Het waren er, zover ik heb na kunnen gaan tot en met gisteren, tien. Het begon allemaal met de albums “Safety” en “Miles From” uit 1997. “We Used to Think the Freeway Sounded Like a River” is hun elfde in twaalf jaar dus. Met alle respect voor de keuze en achtergronden van de lange titel van dit hagelnieuwe album, maar echt radiovriendelijk is het niet.

Naar het beluisteren krijg ik het gevoeld dat Vlautin en zijn mannen daar absoluut niet over in zitten. De pure instinctieve liederen op deze CD hebben diepgang terwijl het erop lijkt dat de melodieën meer vaart hebben meegekregen. ‘You Can Move Back Her’, ‘The Boyfriends’, ‘Maybe We Were Both Born Blue’ en ‘Two Alone’ (zes minuten) zijn een paar goede voorbeelden daarvan. Vlautin snijd, zoals je dat van hem mag verwachten, actuele thema’s aan. Deze observator ziet het sociale verval in zijn land. Dat uit hij in ondermeer in het onopgesmukte ‘Ruby and Lou’, en de onzichtbare ellende in het vertellende ‘A Letter to the Patron Saint of Nurses’. Als Vlautin’s ochtends om drie uur de straten afstruint denkt hij ineens in subtiele klanken. Het instrumentale akoestische ‘Walking Back to Our Place at 3 a.m.’ zegt dan eigenlijk genoeg.

De sobere en iet wat melancholische klanken op deze plaat zijn er om echt beluisterd te worden. Deze hooggekwalificeerde literaire Americana en gruizige Indie-Rock is bestemd voor fijnproevers en muziekpioniers die het hoog “tra la la la” gehalte in Nederland allang dood moe zijn. (Jan Janssen)