Het is nu precies vier jaar geleden dat ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van The Last Train Home. De vierde CD Time And Water, van deze uit Washington D.C. afkomstige country rock formatie, kwam in die tijd van het, daar hebben we hem weer, kei goede Duitse label Blue Buffalo Records. Dit voornamelijk in de buitenlandse media geprezen vijfsterren album zorgde er al snel voor dat eerder verschenen CD’s, als het ongetitelde debuutalbum, True North en Travelogue, respectievelijk uit 1999, 2000 en 2002, overgevlogen werden vanuit de States rechtstreeks in mijn CD speler. Kort daarna volgden het aangenaam zonnige Holiday en de “No Risk Disc” Bound Away. Alles draait rondom de in California geboren maar in D.C. groot gebrachte front man Eric Brace. Hij was of is geloof ik nog steeds muziekjournalist voor The Washington Post. Midden jaren tachtig vormde hij samen met broer Alan een pop new wave act. Later ontmoete hij bassist Jim Gray, drummer Martin Lynds, gitarist Steve Wedemeyer en Jen Gunderman op toetsen. Dit vijtal mag dan ook gezien worden als de locomotief van Last Train Home. Daarnaast maakt men gebruik van een legio piekfijne muzikanten die de muzikale inhoud van Last Train Home tot grote hoogte laat stijgen. In Nederland heeft de band jammer genoeg nog niet echt potten kunnen breken. Daar zou, met de nieuwe release Last Good Kiss, wel eens verandering in kunnen komen. De CD komt namelijk uit op het in Heemskerk gevestigde CoraZong Records. Dit goddelijk warme label, dat onlangs ook singer-songwriters Alastair Moock, Krista Detor en William Hut in Nederland op de kaart zette, schiet naar mijn bescheiden mening midden in de roos met deze nieuwe Last Train Home release. Last Good Kiss klinkt weer fantastisch en overstijgt de toch al hoog gespannen verwachtingen van mij. De songs en muzikale variatie blinken werkelijk van de CD. Luister naar het heroverwonnen liedje Flood dat eigenlijk op Time And Water (2003) terecht had moeten komen. Brace “het liedje was toen nog niet rijp genoeg”. Midden op CD staan de drie tracks Go Now, May en You. Eric Brace stem en de lome humeurige sound heeft daar veel weg van Philly singer-songwriter Joseph Parsons. Let ook eens op detail in het liefdesliedje I’m Coming Home. Dat speelse leeg glas tikje doet wonderen. Het gereïncarneerde Kissing Booth, met reggea feel en geknepen trompetje van Kevin Cordt, en het tropicalia liedje The Color Blue sluiten het officiële gedeelte van deze prachtige CD af. Last Train Home weet hoe een je luisteraar moet verwennen. Drie bonustracks dus. Ik krijg kippenvel van de door Bob Dylan en Rick Danko geschreven cover This Wheels On Fire. Ja, ja daar ze is weer Alice Despard. Despard’s re-release Samsara viel mij vorig jaar ook al op. Ik mag mij, op muzikaal gebied, gerust een expert noemen van The Last Train Home. Ik hoop dat dit niet het laatste kusje is van deze verschrikkelijk in het oogspringende band. Waarom staat zo’n band niet op het Take Root festival 2007, vraag ik mij nu in eens af? Roots @ Roepaen 2008 misschien? Wie weet. (Jan Janssen)