A Long List Of Lies heeft slechts een speellengte van om en nabij een half uurtje, maar dat is voor singer-songwriter en superbe gitarist Josh Harty uit Madison, Wisconsin genoeg om zich nadrukkelijk te manifesteren met fijnbesnaarde muziek. Alhoewel hij kennelijk al jaren meedoet in het Amerikaanse clubcircuit is dit pas zijn tweede album, na het in 2003 verschenen debuut ‘Three Days Notice’. Een opvallend bescheiden productie voor iemand met groot songschrijvers talent, zoals hij op dit gerijpt klinkende album overduidelijk laat horen.

 In een semi-akoestische setting brengt hij elf songs die een mooie combinatie zijn van countryblues en folk, ingekaderd in beurtelings kordaat en zacht klinkende arrangementen.   Geïnspireerd door de nodige mislukte liefdes zingt hij openhartig zijn frustraties van zich af met puntig geconstrueerde liedjes. Daartussen zit een handjevol dat goed is voor muzikaal zeer aansprekende momenten, zoals bijvoorbeeld in de supermelodieuze krachtballade ‘Empire Bar’, waarin de prachtige bariton à la James Taylor en de machtig jankende lapslide van Josh Harty heel mooi samenvallen. Of neem het superieur gezongen duet met Jentri Colello in de hartbrekende ‘Country Song’, waarin de droef klinkende cello van Matt Turner er nog eens een schepje bovenop doet, om van het slotnummer ‘Home’ al helemaal stil te vallen. ‘A Long List Of Lies’ klinkt opmerkelijk eerlijk, melodieus, divers, puur en constant vitaal. Op de eerste plaats de verdienste van Josh Harty natuurlijk, maar vlak daarbij producer Justin Perkins en zijn uitstekende band niet uit met de, nog niet eerder genoemde, leden Adam Caergin op drums, Justin Perkins op bas, gitaar, orgel en Dan McMahon op gitaar, accordeon en orgel. Groots plaatje. (Huub Thomassen)