I never asked you to be more than what you are
Noah was a drunk but God still gave him the ark.

Misschien is poëzie een kwalificatie die hier niet op haar op plaats is, een uitstekende zinsnede is het wel. We hadden ook niet anders verwacht van Dan Montgomery. Op zijn tweede CD, Rosetta, Please (A Love Story) troffen we immers het volgende aan:

A hole ain't really a hole
If you can just step out
A soul ain't really a soul
Until it's been in doubt

Voordat we ons buigen over Montgomery’s nieuwe album, You’ll Never Be A Bird, eerst nog enkele woorden over die tweede cd. Montgomery’s muziek laat zich op Rosetta, Please (A Love Story) omschrijven met woorden als ‘sijpelen’, ‘langzaam maar zeker’ en ‘mettertijd’. Zeker, de aanwezigheid van muzikanten als Ben Vaughn, Peter Case, Duane Jarvis en Marc Franklin (dat orgel in de fraaie countrysoulballad The Way You Hurt!) doet vermoeden dat het hier een respectabel werk zal betreffen. Maar wie dit album voor het eerst hoort, zal Montegomery’s voordracht waarschijnlijk als te terughoudend bestempelen. Zoals altijd biedt alleen luisteren, en opnieuw luisteren uitsluitsel. De spaarzaam vormgegeven arrangementen ontpoppen zich als smaakvol. De liedjes blijken mooie melodieën te hebben. En de teksten, wel, daarover hebben we het al gehad. Een sterk album dus, dat Rosetta, Please (A Love Story)



Gek genoeg geeft You’ll Never Be A Bird, Montgomery’s nieuwe CD, dezelfde overwegingen. Het album opent met Working On A Building. Dat is toch een interpretatie van de klassieke gospelblues? En de andere liedjes, loom kabbelend lijken ze aan het oor voorbij te gaan. Nee, er zitten geen adders onder het gras, daarvoor is Montegomery’s muziek inderdaad te laidback, maar ook nu blijkt het album veel meer diepgang en melodie te bezitten dan eerst voor mogelijk werd gehouden. Neem nu de kritiek in I.O.U.S.A. op het aan lenen verslaafde Amerika (Tryin' to stay ahead of these bills I pay). Ook is er een beschrijving van een bezoek aan The Worlds Fair in 1964 dat een zekere nostalgie paart aan de vraag of we wat we met al onze nieuwe spullen zijn opgeschoten: Saw the kitchen of the future that could be yours today. The Winter When We Didn’t Speak spreekt voor zichzelf. Soms zijn er geen woorden voorhanden. In Wheels Of Soul, een liedje over een groep outlaw bikers, rockt Montgomery. En de teksten? De eerste twee zinnen van deze recensie zijn nu hopelijk veelzeggend.

Hoewel You’ll Never Be A Bird met andere muzikanten is gemaakt dan Rosetta, Please (A Love Story) is het net zo mooi als het laatst genoemde album. Dan Montgomery behoort tot de goede muzikanten, misschien zelfs wel tot de betere. (Wim Boluijt)