Een veelbelovende toekomst was er weggelegd voor Willie Nile, na zijn alom gewaardeerde titelloze debuut in 1980. Dat wenkend perspectief verdween snel door ruzie met de muziekbusiness. Na jaren van muzikale droogte was er in 1991 de pijnlijk mislukte comeback, met de foeilelijke plaat ‘Places I Have Never Been’, waarmee zijn lot definitief bezegeld leek. Maar na het prima studioalbum ‘Streets Of New York’ uit 2006 (plus de live variant vorig jaar) gloorde er weer enige hoop aan de horizon.

Door het kwalitatief bovengemiddeld niveau van een aantal liedjes op ‘House Of A Thousand Guitars’, zal die hoop waarschijnlijk niet al te ijdel hoeven zijn. De sterkst beklijvende nummers zijn de huiveringwekkende oorlogssong ‘Now The War Is Over’ en de hunkerende pianoballade ‘Touch Me’. Springsteenachtige rock is er te horen in ‘Run’ en in het voortdenderende ‘Doomsday Dance’ heeft zelfs een ZZ Top schaduw. Op de krachtige powerpop-rock melodieën van de titelsong, ‘Magdalena’, ‘Little Light’ en ‘Give Me Tomorrow’ is het lekker meespringen en geestdriftig meebrullen, maar dat kan op een enkele uitzondering na – als je er de adem voor hebt – bij elke song. Een album met een laag avontuurlijke, maar hoog aanstekelijke graad. (Huub Thomassen)