Een nieuw album dat uitkomt op het Duitse Stockfisch Records label is altijd meer dan de moeite waard om te gaan beluisteren. Sound perfectionist Günter Pauler is een meester in het opnemen en produceren van singer-songwriters. Hij weet precies hoe een singer-songwriter zou moeten klinken in het genre. De uit Engeland afkomstige liedjesschrijver Allan Taylor is zo langzamerhand het ultieme product uit deze platenstal.

Zijn nieuwe CD heet “Leaving At Dawn”. Nagenoeg alles klopt aan deze ultra moderne “Hybrid SACD” geluidsdrager. Het doosje, de verzorgde inlay, het sublieme geluid, de muziek en teksten spreken allen erg tot de verbeelding. De folk Roots, die deze gerespecteerde ervaren man laat horen, dwaalt over je heen als een Kasjmier wollen sofadeken. Taylor is behoorlijk lang van stof in zijn uiterst sfeergevoelige voordrachten. In het vertellende liedje ‘The Almost Man’ en ‘New York In The Seventies’ overstijgt hij zelfs de magische zes minuten grens. Je kunt het ouderwets noemen maar ik noem deze bijna een uur durende wandeling een genot van bezinning en zelfbeschouwing. Lea Morris close harmony vocals, de herkenbare Hans-Jörg Maucksch banjo beroeringen en de uiterst professionele muzikale instelling van multi-instrumentalist Beo Brockhausen dragen daar onder andere aan bij. Een institutionele gravure vol met technische volmaaktheden waar angstig van wordt.

Muziekliefhebber die van Alex Campbell, Tom Russell, Chip Taylor of van David Munyon houden zouden deze mooi plaat eens moeten gaan proberen. (Jan Janssen)