Klopt het dat Dirty Sweet uit San Diego, Californië hun bandnaam ontleend heeft aan een album van Marc Bolan & T Rex, dat onder dezelfde naam in 1995 werd uitgebracht? Zou me niks verbazen, omdat het tweede album ‘American Spiritual’ barstensvol zit met de meest uiteenlopende classic rockinvloeden uit de jaren zestig/zeventig/tachtig. De vijf heren hebben namelijk heel wat flarden glamrock, progrock, powerrock, hardrock, psychedelische rock, moodrock, grungerock en soulrock, erg vernuftig versmolten tot een excellent eigen geluid. In elk van de elf composities duikt wel een bekend riffje, loopje of melodielijntje op dat herinnert aan groepen uit de oude doos. Wat te zeggen van de volgende onvolledige greep: The Small Faces, Norman Greenbaum, Free, Whisbone Ash, Pink Floyd, Nirvana, Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin,Yes, UFO, Metallica. Op het eerste gehoor vond ik deze na-aaperij nogal bezwaarlijk, maar intussen heeft ‘American Spiritual’ al heel wat rondjes in de cd-speler afgelegd. Dit gejatte goedje bevat namelijk een aantal waanzinnige rocksongs en een paar uitstekend getimede akoestische semi-ballads, als fraaie intermezzo. Langzaam maar zeker kreeg deze hernieuwde en erg bezield klinkende retrorock me in een stevige houdgreep. Of de pur sang americanaliefhebber er warm voor loopt valt te betwijfelen, ook al dwarrelt er zelfs zo nu en dan een mooie twang voorbij.



Dirty Sweet bestaat uit de gitaristen Nathan Beale en Eli Wulfmeier, zanger Ryan Kootz, drummer Chris Mendez Vanacore en bassist Christian Schinelli. Intensief toeren heeft de band in eigen land een uitstekende live-reputatie bezorgd en Europa – dat kan haast niet anders – zal spoedig volgen. (Huub Thomassen)