Adriana Spina is een nieuwkomer in singer-songwriterkringen. Ze woont en werkt in Schotland, waar ook dit debuut (Glasgow) is opgenomen. Adriana speelt akoestische gitaar en zingt. De begeleiding op de CD (en op haar concerten) is van haar band met John Grant (el. gtr.), Mark Fleming (basgtr) en Iain McDougall (drums). In het leuk uitgevoerde tekstboekje worden de additionele musici gemeld. We horen bijdragen op (Rhodes) piano, Hammond orgel, accordeon, extra gitaren, extra percussie en harmonica. Adriana zorgt zelf voor een leuk string arrangement in ‘One foot in the river’. Alle liedjes zijn geschreven door Adriana zelf en hebben voornamelijk relationele problemen als onderwerp. Kommer en kwel in de Schotse hooglanden of zoiets. In één van de aardigste liedjes, het eerder genoemde ‘One foot in the river’ (waarop zowaar onze vriend uit Austin, Bob Cheevers, te horen is op de achtergrond) klinkt dit als volgt: ‘I stopped looking around some time ago, I thought that I would not want what I did not know. Then autumn comes and changes everything, turning everything inside out. Nothing is how I want it to be. There’s something about this season, the cold days and the doubt just creeps in, I remember how it used to be. I got a foot in the river, another on the shore. Going to catch a current out of here. I don’t want to play these games anymore, but I can’t break free’. Dat is voor velerlei uitleg vatbaar. De muziek op de CD is aan de rockende kant, Adriana’s stem zit in de hoge regionen en heeft naar mijn mening te weinig zeggingskracht. De liedjes zijn onopvallend en kennen weinig variatie. De begeleiding is aardig, maar komt niet geweldig door.

‘Never coming home’ is een niet onaardige CD, maar de kwaliteit van de liedjes en met name Adriana’s stem spreken te weinig tot de verbeelding om echt indruk te maken. Dat anderen er anders over denken blijkt uit bijvoorbeeld het feit dat Adriana het voorprogramma voor Sheryl Crow mocht doen tijdens diens UK tour en 2008. (Fred Schmale)