Was nog nooit eerder de naam van de uit Denemarken afkomstige singer-songwriter Amalie Riis tegen gekomen. Riis is dan ook pas tweeëntwintig jaar en opereert op het moment vanuit Malmö, Zweden. Ze woont daar met haar Amerikaanse man omdat er in Denemarken een wet bestaat die moet voorkomen dat, Denen onder de vierentwintig, niet EU ingezetenen het land binnen komen. Op haar MySpace site doet ze daar lacherig over "Interesting law, right? I guess it's just not so practical to fall in love with an American.” Deze meid is super cool. Al vanaf haar zestien speelde ze voor iedereen die het maar wilde horen. Dat resulteerde in 2005 tot haar debuutalbum Places Where We Go. Hoewel de klanken van dat debuutalbum mij nooit bereikt hebben neem ik aan dat ze gegroeid moet zijn. Want, laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, wat Amalie Riis op haar piksplinter nieuwe CD Safe and Sound laat horen, klinkt behoorlijk volwassen. Haar uiterlijk heeft iets weg van een jonge Ane Brun. De muziek die ik echter aantref op dit album doen mij sterk denken aan Lynn Miles of een Shawn Colvin, maar Riis heeft ook haar Kathleen Edwards momenten. Die komen vooral bovendrijven in als liedjes I’ve Got Nothing, My Heaven en het uiterst radio vriendelijke My Heart. Producer Morten Maltesen, die volgens mij ook betrokken was bij Amalie Riis Deense lotgenote Nanna Amter’s recente CD Bitch Music, geeft deze plaat een vriendelijk, vermakelijk en onschuldig Poprock, Folk, en Americana sfeertje mee. Amalie Riis ziet zichzelf het liefst een livingroom of gezellig café concert doen. Als u het mij vraagt is deze nog jonge artieste dit circuit allang ontgroeid. (Jan Janssen)