De naam van de in München, Duitsland woonachtige Amerikaanse singer-songwriter Marybeth D'Amico viel een aantal jaren geleden al op doordat haar EP ‘Waiting To Fly’ opvallend goed gerecenseerd werd in de schrijvende pers. Eerlijkheid gebied te zeggen dat het Real Roots Café niet de moeite nam het door Markus Rill geproduceerde mini album te bespreken. Dat kwam overigens niet omdat er slecht gemusiceerd of gezongen werd of zo, maar vooral omdat het allemaal zo “already done” en vlak klonk. De van oorsprong journaliste, moeder van twee kinderen en muzikale laatbloeier heeft echter een sprong gemaakt. D'Amico heeft waarschijnlijk moed geput na al die positieve berichtgeving en dacht ‘kom laat ik eens een plan van aanpak maken’. Om een lang verhaal kort te maken reisde D'Amico af naar de Redboot Ranch in Buda, Texas. Daar voegde ze zich samen met producer Bradley Kopp (Iain Matthews, Jeff Talmadge, Joe Ely). Deze trommelde een zeer scherpe muzikale bezetting samen. Lloyd Maines op Dobro en pedal steel gitaar, Richard Bowden (Billy Joe Shaver) op viool, David Webb (Eric Taylor) op toetsen en Paul Pearcy (Caroline Herring) achter de drumkit zijn niet de mins gekwalificeerde gasten, zullen we maar zeggen. Voldoende ingrediënten dus om haar debuutalbum Heaven, Hell, Sin & Redemption tot een succes te maken. En moet zeggen dat dit aardig gelukt is. D'Amico soms zelfreflecterende dan weer observeerde maar ook uit de media aangereikte teksten zetten de toon op dit album. De muziek versterkt enkel en alleen maar de zeggingskracht daarvan, en dat is knap gedaan. Luister maar eens naar Ohio. Het waargebeurde verhaal, van iemand die op de doodstraf wacht, grijpt evenzo naar je strot als de film The Green Mile, waarin Tom Hanks samen met Michael Clarke Duncan uitblinken, dat doet. Back On My Feet en Where I Lay My baby Down straalt een typische vrouwelijke onzekerheid uit, maar de buigzame intuïtie zet haar op het juiste pad. De toch ontroerende verslagen worden in een donker toon voorgesteld maar D’Amico verpakt ze in ingenieuze melodielijnen, die een zekere Americana, folk, poprock geaardheid hebben. Marybeth D'Amico stem is zondermeer af te wegen met één van haar grote voorbeelden Patty Griffin maar ook met die van Mindy Smith of een Shawn Colvin. Heaven, Hell, Sin & Redemption is een markant album die zonder enige twijfel de weg zal vinden naar de doelgroep waarvoor hij bedoeld is. (Jan Janssen)