De naam van Ian Hunter is onlosmakelijk verbonden aan de begin jaren zeventig florerende Engelse rock ‘n’ roll formatie Mott The Hoople. Hoewel de band regelmatig hits scoorde braken ze internationaal nooit echt door. De echte grote doorbraak volgde pas in 1972 toen niemand minder als David Bowie besloot hun album “All The Young Dudes” te produceren. Daarna produceerden Hunter, Mick Ralphs, Verden Allen, Pete Watts en Dale "Buffin" Griffin nog wat onbetekenende hits als All the Way from Memphis en Roll Away the Stone. Deze successen konden niet voorkomen dat de stekker er in 1976 definitief uitgetrokken werd. Ian Hunter was daarna volgens mij de enige die nog echt platen maakte van enige betekenis. Ik kan mij daar slechts alleen maar “You're Never Alone With A Schizophrenic” en het in 2007 verschenen “Shrunken Heads”van herinneren. Zo betekenisvol was het dus allemaal ook weer niet, merk ik dus nu ook.

Als ik nu naar Hunter’s nieuwe release “Man Overboard” luister ik toch weldegelijk naar goed geproduceerde rock ‘n’ roll. De backing band bestaat uit gitarist en co producer Andy York, vaste maat van Hunter, Steve Holley op drums, bassist Paul Page en gitaristen, Jack Petruzzelli (Rufus Wainwright) en James Mastro (The Bongos). Het schrijven goede pop liedjes is Hunter niet verleerd. Luister maar eens naar radioliedjes als ‘Arms and Legs’, ‘Babylon Blues’ en ‘Flowers’ Hunter’s gruizige stem klinkt prima bij de prima gekleurde en vooral gevarieerde liedjes op dit album.

Veerkrachtig album waarmee Hunter fans echter niet meer zal verrassen. Toch denk ik dat een nieuwe jonge generatie verrukt zou kunnen geraken van“Man Overboard”. Niet onbelangrijk is dan wel dat ze de plaat op een presenteerblaadje aangereikt moeten krijgen. Helaas het is het niet anders these days. (Jan Janssen)