In 1992 verscheen Joan Baez’ 42e album, Play me backwards, op een major label in Nashville. Het betekende een aantal mijlpalen voor Baez. Voor het eerst (sinds 1972) weer een in Nashville opgenomen CD en het eerste album van een serie die, ze samen met de songwriters/producers Kenny Greenberg en Wally Wilson maakte. Van het door Mary Chapin Carpenter geschreven ‘Stones in the road’ werd een video gemaakt, de eerste muziekvideo ooit van Baez. Baez schreef mee in vijf van de songs, vier met Kenny en Wally en één met Ron Davies,  het waren de laatste liedjes van haar hand  tot heden. Het album was succesvol en kreeg o.m. een grammy als ‘Best contemporary folk recording’. In de begeleiding op dit album, in mijn bezit sinds toen, treffen we o.m. de Nashville grootheden Jerry Douglas (gitaarspul), Glen Worf (bas), Edgar Meyer (bas) naast Kenny en Wally. Een hele mooie CD, zonder meer. Maar bij de heruitgave door Proper is een tweede CD toegevoegd met 10 nooit uitgegeven demo’s erop, die Joan destijds samen met Kenny en Wally opnam. En wat daarop staat is uitermate fraai. Neem bijvoorbeeld het door Dylan geschreven ‘Seven curses’, een pas kort geleden door Dylan zelf uitgebracht liedje, waar Joan als altijd zeer goed mee uit de voeten kan.

Een heruitgave die de fans van Joan zeer zal bekoren. Alleen in Europa uitgebracht, jammer voor Joan’s landgenoten. De originele CD  is al zeer de moeite waard, maar met de tweede CD erbij, een met kleine begeleiding loepzuiver gezongen tiental juweeltjes, krijgt deze heruitgave een soort cultstatus. Lang leve Joan Baez! (Fred Schmale)