Met de tekst “Fuck them all and what they said, I've got two new holes in my head” brand de nieuwe CD Elephant Graveyard van John Oszajca los. Op de CD hoes staat de backline en instrumentarium van de band afgebeeld midden in een enorme verdorde vlakte. Het plaatje doet denken aan Death Valley maar is het volgens mij niet. Oszajca is niet bepaald wat je noemt een nieuwkomer. Ken zijn vorige albums From There To Here (Interscope) en First Sign Of Anything (Warner Bros) niet maar naar eigen zeggen doet hij op Elephant Graveyard dat wat hij natuurlijkerwijs altijd al doet. Wat doet hij dan, hoor ik u vragen? De in Hawaï groot gebrachte singer-songwriter geeft in eerste instantie een duidelijk Seattle en LA geluidsignaal af. In zijn muziek belicht hij de psychedelische kant van Tom Waits en laat daarmee de ruige schaduwkanten van een Hank William’s III horen. Het geheel drijft op pure, maar eerlijke indie pop, alt country, folk en rock wateren. Aan Elephant Graveyard werkten multi-instrumentalist en producer Dave Darling, toetsenist Ted Andreadis en stand up bassist Graham Hitchcock mee. Darling, die de klappen van de zweep kent als producer van o.a. Meredith Brooks, heeft het oog op de bal weten te houden. Oszajca wens om muziek te maken als een teenager, blijft perfect overeind en voegt bovendien nog wat toe ook. Back to the Roots, maar dan niet die traditionalisten onder ons koesteren, maar veel meer gedoopt in deze tijd. De opener “The Day I Died”, waar een zeer jonge Oszajca een ex vriendinnetje probeer te imponeren door twee oorbellen te zetten (two new holes in my head) en zijn hoofd kaal te scheren wordt magnifiek in dit tijdsbeeld geprojecteerd. Oszajca nam het liedje “Where’s Bob Dylan (When you need him)” al velen malen eerder op. Ken de eerder opgenomen versies niet hoor, maar op Elephant Graveyard tackelde hij, ook wat mij betreft, de juiste eigentijdse chill. Andere goudvinkjes zijn No Turning Back (lekker gezongen met knapperige stem) en Blues For Susan, dat ik parkeer in een van de garages van Chuck Prophet of een Everlast. Het op geboerde Big Time zal naar alle waarschijnlijkheid live nog beter uit de verf komen. John Oszajca schut zijn major label avontuur frustraties van zich af en “moves on”. Een verfrissende wederopstanding van een purist in het independent circuit waar we echt blij mee mogen zijn. (Jan Janssen)