Met de albumtitel dEMOS komen Crosby, Stills + Nash meteen ter zake over de te verwachte muzikale inhoud. Twaalf (over) bekende songs van solo - en gezamenlijk werk, opgenomen in de creatief en commercieel vruchtbaarste periode van 1968 tot 1971.

In twaalf uitgeklede, akoestische versies horen we hoe prachtig de geraamtes al waren van bijvoorbeeld Marrakesh Express, Chicago, Almost Cut My Hair, Déjà Vu, Love The One You’re With, Be Yourself, et cetera. Klassieke en fiere songs die, ook in deze hoedanigheid, eeuwigheidswaarde uitstralen. Volgens mij is er geen groep in de pophistorie te vinden, waarvan de leden de meest uiteenlopende composities tot een hecht geheel wisten te musiceren. Of het nou de toegankelijke pop van Nash was of de spannende jazzy songs van Crosby, dan wel de melodische melancholie van Stills, hun stemmen zorgden steevast voor honderd procent muzikale cohesie.

Natuurlijk appelleert dEMOS aan gevoelens van nostalgie, maar behalve dat refereert het album toch vooral aan de allermooiste episode uit de popgeschiedenis. Zeker, mijn naakte waarheid en die ligt per definitie nooit in het midden. (Huub Thomassen)