US Rails is een singer-songwriter collectief met een bemanning aan boord die Philadelphia als thuishaven hebben. Driekwart daarvan vormden zeven jaar geleden het voornamelijk in Amerika succesvolle gelegenheidsproject genaamd 4 Way Street. Het destijds door Sanctuary Records opgepikte album “Pretzel Park”, vond overigens nauwelijks een weg naar de Nederlandse platenwinkels. Toch zetten Scott Bricklin, Ben Arnold, Joseph Parsons en drummer Matt Muir de traditie voort. Nu met niemand minder dan Tom Gillam in de gelederen namen ze vorig jaar, even ten zuiden van Parijs, een mengelmoes van knap geproduceerde pop, folk rock en R&B liedjes op.
 
Tellen we de Crosby, Stills & Nash bonustrack cover ‘Suite: Judy Blue Eyes’ mee, dan staat de teller maarliefst op veertien stuks. Met de harmony vocals zit het wel snor maar de muzikale inkleuring daarvan gedraagt zich als een kameleon. Zo klinken Ben Arnold songs (Rainwater, New Gold Rush, Man Down) doorleeft stads, terwijl Gillam’s liedjes (Simple Plan en Shine Your Light) weer een deep southern country feel meekrijgen. Bricklin composities (Spell) plaats ik op de betere poprock bak. Echt opveren doe ik bij Parsons ‘Brown Me In The Sun’, het collectieve ‘Rockin' Chair’ en het tot meer dan zeven minuten uitgesponnen: ‘Suite: Judy Blue Eyes’.

Het US Rails project klinkt zeer geslaagd. Het traject bevat een aaneenschakeling van keurig en vooral eerlijk liedjes. Deze Freight Train gaat direct van afzender naar ontvanger en klinkt alles behalve gesloten. (Jan Janssen)