In 1970 neemt Eric Clapton, in de Village Recorder Studio in Los Angeles, zijn eerste titelloze solo LP op. De band bestond in die tijd uit pianist Leon Russell, organist Bobby Whitlock, bassist Carl Radle, drummer Jim Gordon, trompettist Jim Price, saxofonist Bobby Keys en gitarist Delaney Bramlett. Sonny Curtis en Jerry Allison (The Crickets), Rita Coolidge en Bonnie Bramlett verzorgden overigens de backing vocals daarop. De LP werd geproduceerd door gitarist Delaney Bramlett. Veel liedjes op die LP schreef Clapton dan ook samen met Bramlett. Bottle Of Red Wine, Let It Rain en Don’t Know Why zal bij echte Clapton fanaten zeker de wenkbrauwen doen fronzen. Als je nu zou moeten omschrijven wat de muzikale invloeden zijn van Delaney Bramlett, dan heb je, zonder dat je aan namedropping mag doen, daar een stevige kluif aan. Trouwens wees gerust bovengenoemde info komt niet zomaar uit dit stoute oude bolletje vallen hoor, maar de info komt uit Eric Clapton’s dagboek die u helemaal in detail kunt nalezen via de website “Vandaag In De Muziek” (www.vandaagindemuziek.nl). Eerlijk gezegd liep ik persoonlijk acht jaar geleden pas, via Zane Records, tegen de prachtige soulvolle bluesy muziek van mister Delaney Bramlett aan. Met de CD Sounds From Home overrompelde deze iet wat eigenzinnige dinosaurus mij op klaar lichte dag. We hebben het over diezelfde Delaney Bramlett als ik u probeer te focussen op diens vorig jaar verschenen prachtige CD A New Kind Of Blues. Via afbeelding, in de inlay van het CD boekje, ontkom ik er niet aan een aantal namen te droppen. Bramlett heeft zijn foto archief erop nageslagen en je ziet hem samen met Duane Allman, met tenor en alt saxofonist King Curtis en een duel aangaan met Jmi Hendrix. Het stipt even kort aan wat dit superkanon voor de blueswereld betekend. Met de opener reikt Bramlett de hand en sleurt je het muziekleslokaal in. What Do You Know About The Blues, vraagt hij? Uhhhh, niet zo erg veel meneer, maar de klank staat me wel aan. Je voelt je als een schooljongetje, u weet wel een rugzak, kniekousen aan, gestreept petje op en een lolly in de mond, die voor het eerst kennis maakt met de pure Delta en Louisiana Blues vermengd met kraak heldere R&B soul. Hier en daar worden de liedjes keurig voorzien met Gospel koortjes. Dit doet hij ondermeer met zijn dochter Bekka Bramlett en zijn moeder Iva Lazone “Mamo” Bramlett. De meer dan zes minuten durende tracks Mighty Mighty Mississippi en Ol’ Moanin Blues ervaar als bepaald geen strafwerk. De titeltrack, waar Bramlett’s gitaarspel op de achtergrond gezet wordt door een blazerssectie, stimuleert mij om nog beter naar de mester te luisteren. Met I Got The Time, met een typische Leon Russell groove, en het gospel slot stuk I’m Gonna Be Ready komt mijn muziekles veel te vroeg tot een einde. Nablijven is geen straf maar puur genot. Met ander woorden wat een dijk van nieuwerwetse plaat. (Jan Janssen)