De in Champaign, Urbana, Illinois, geboren singer-songwriter Cameron McGill leverde twee jaar geleden zijn derde CD “Warm Song For Cold Shoulder” af. Kan het prachtige liedje ‘Please Don't Let Me Down’ en de moeilijk te ontcijferen titel, op de albumcover, nog goed herinneren.



McGill en zijn band What Army, bestaande uit Darren Garvey op percussie, bassist Rodrigo Palma en Daniel McMahon op gitaren, zetten in de vorm van “Is A Beast’ opnieuw een bovengemiddelde geluidsdrager in de CD schappen. Het betreft hier opzienbarende stilistische poprock die zich met het grootste gemak kan meten met Thomas Dybdahl, Ryan Adams of een Ron Sexsmith. McGill muziek is en blijft echter moeilijk te vangen. Heb de plaat meerdere malen door mijn CD speler gejast om het toch te proberen. Het is mij niet gelukt. McGill’ zelf reflecterende, tegen het zwartgallige aan, teksten vertellen het verhaal over een keihard werkende singer-songwriter die knokt voor zijn bestaan. Luister eens naar de tekst in het zeer radiovriendelijke ‘My Demons Are Organized’. “I dig this man” kan ik je vertellen. Mediawereld grote platen- en productie maatschappijen en daarmee onze vrienden van Buma/Stemra houden elkaar allang aan de vreet. Muziek lijkt een wegwerpproduct geworden. “I Don't Believe In Magic (But All My Friends Just Disappeared)” man wat een waarheid. In deze kroeg kunnen we daar uren over lullen, kan ik je vertellen.

McGill vermomt zich in karaktervolle gestalten. Hij speelt in zijn liedjes niet alleen de hoofdrol maar ook de bijrol en weet vooral met zijn woorden te boeien. De liefde van deze toonkunstenaar komt van binnenuit en richt zich op de inhoud, beter kan ik het niet verwoorden.
(Jan Janssen)