Twee jaar geleden kwam het Amerikaanse Fat Caddy Records label met een paar spraakmakende releases. CD’s Macon Greyson, Austin Collins en Black Water Gospel werden op de Real Roots Café site met lovende worden gelauwerd. De CD Live From Momo's van The Band Of Heathens, toen nog bestaande uit Ed Jurdi, Seth Whitney, Gordy Quist, Colin Brooks en Briane Keane maakte eveneens grote indruk. Keane is vertrokken maat toen vorig jaar drummer John Chipman aanschoof leek het fijnzinnige Black Crowes, The Band, Allman Brothers Band en Little Feat concept, waarmee men uitgeroepen werd tot beste Austin, Texas band van het jaar, kompleet. Doe mij nu eens een lol en surf eens naar de fantastische website van deze band en concludeer, samen met mij, dat het succes van The Band Of Heathens intussen een vogelvlucht heeft genomen. Waar vind je dit nog. Nagenoeg het volledige album is online te beluisteren en de Java programmering die daar achter zit is om jaloers op te worden. Prachtig! Nu ligt voor mij het ongetitelde studio debuutalbum. Het Duitse Blue Rose Records label heeft een neusje voor dit soort beestachtig goede barbandjes. Maar klopt deze formulering wel? Nee, eigenlijk niet. Daarvoor klinkt het The Band Of Heathens geluid te intelligent. Natuurlijk als je succes hebt maak je vrienden zo ook The Band Of Heathens. Ray Wylie Hubberd produceerde de plaat en bassist George Reiff (Patricia Vonne, Ian Moore) mixte deze CD af alsof het een live album betreft. Ook is de band vrienden geworden met Gurf Morlix (mastering), Patty Griffin (backing vocals) en Stephen Bruton (mandoline). Hoewel hun bijdrage minimaal genoemd mag worden veranderen de ingrediënten wat betreft de voorganger eigenlijk niet. De afzonderlijke muzikaliteit en de samenhang daarvan des te meer. Dat uit zich in liedjes als Unsleeping Eye en de country roots gospel Cornbread. Het sfeervolle Nine Steps Down en This I Know hebben zowaar hitpotenties. Een in mijn nopjes plaat waarvan je eigenlijk hoopt dat Arrow Classic rock junkies dit ook eens te horen zouden moeten krijgen. Onvervalste jaren zestig en zeventig muziek waar in essentie helemaal niets mis mee is.
(Jan Janssen)