Gaat u ervoor zitten, want L/O/N/G, de samenwerking tussen Rupert Huber (Tosca) en Chris Eckman (voorheen The Walkabouts en tegenwoordig ook Dirtmusic) vraagt nogal wat aandacht. Wellicht teveel aandacht voor hen die alleen de muziek willen beluisteren. Markus Huber schreef een korte inleiding voor American Primitive. Ze kan tevens dienen als handleiding bij de thematiek van het album. Volgens Giambattista Vico, de bekende Italiaanse retoricus en filosoof uit de achttiende eeuw, bereikt een samenleving, hoewel ze steeds in ontwikkeling is, nooit de perfectie. Steeds valt ze terug in een eerder, meer primitief stadium.



De barbarij uit de vroege stadia keert dan terug als een ‘sociale ziekte’ die het politieke lichaam van binnenuit aanvreet. Vico is echter geen cultuurpessimist, want uit dit tweede stadium van barbarij volgt de primitieve eenvoud die de eerste samenlevingsvormen van de mensheid kenmerkte. Zo zijn individuen opnieuw religieus, trouw en de waarheid toegenegen. Huber vult dit politiek-sociale model aan met een eigenzinnige antropologie: in de jeugd bezit de mens de zuiverheid van het primitieve, het authentieke waarnemen dat evenwel verloren gaat wanneer men ouder wordt. Dan wekt Huber verbazing: na dit alles aangekaart te hebben, trekt hij doodleuk de conclusie dat deze inleiding misschien niet met de muziek op American Primitive in verband valt te brengen. Want een tekst heeft immers altijd een volstrekt eigen functie?! Probeert Markus Huber het verwijt van intellectueel goochelen te ontlopen? Wie de teksten van American Primitive goed leest (en beluistert) en tegelijkertijd de Amerikaanse wereldpolitiek voor ogen houdt, kan niet anders concluderen dan dat Rupert Huber en Chris Eckman Amerika als ‘sociaal ziek’ diagnosticeren.

De muziek op dit album is typisch Eckman: midtempo, praatzingen, ergens tussen singer-songwriter, rock en americana in. Rupert Huber voegt smaakvol allerhande elektronica toe en een lange lijst gasten helpt met drums, percussie en zang. Een bijzondere vermelding verdient onze eigen Chantal Acda (tegenwoordig woonachtig in België, het prachtige, derde album van Sleeping Dog verscheen onlangs) voor haar bijdrage aan Wrong Train Coming en Night Fishermen. American Primitive is geen album dat meteen tot juichen aanzet, de waardering komt met de tijd. Vooral zij die in het hoofd kunnen luisteren, zullen American Primitive niet over het hoofd zien. Maar, zult u die zich door dit stuk heeft geworsteld en zich meer om de muziek dan om de teksten of gedachten bekommert, zeggen: “En ik dan?” Wees gerust. Om met Pascal te spreken: het hart kent zijn redenen, die de rede niet kent. Ook op American Primitive. (Wim Boluijt)