Persoonlijk ontmoete ik de zeer sympathiek singer-songwriter Randall Bramblett ooit in Amerika. Na een ontluikend live optreden in The Jammin Java in Vienna, net even buiten Washington DC, in 2004 hebben we gezellig samen zitten naborrelen. Ben daar nog steeds zo trots op als een aap, temeer omdat hij in al de tussenliggende jaren, als solo artiest, nooit “the big step” over de grote plas gemaakt heeft. Voel mij dan ook zwaar bevoorrecht jullie zijn zevende solo release ‘Now It’s Tomorrow’ aan te kondigen. Het lot wil dat de CD 19 augustus a.s., notabenen één dag voor mijn verjaardag, uitkomt in Nederland.

Als ik That Other Mile (1975), Light of the Night (1976) niet mee tel, maakte ik voor het eerst echt kennis met de muziek van Randall Bramblett via zijn solo comeback album See Through Me uit 1998. De vaak avontuurlijke instrument en vernuftige arrangement keuzes kregen met de releases No More Mr. Lucky in 2001, Thin Places (2004) en Rich Someday in 2006, een paar logische sfeervolle opvolgers. Deze weergaloze multi-instrumentalist is in al die jaren een gevestigde naam en veel gevraagd muzikant in het Amerikaanse rock, blues en soul sessiecircuit gebleven. Naast al die activiteiten heeft hij toch weer de tijd gevonden om de studio in te duiken. Samen producer en drummer Gerry Hansen (Shawn Mullins) ziet nu zijn zevende release Now It’s Tomorrow het daglicht. Kan mij goed voortstellen waarom hij de EU dan even gelaten heeft voor wat het waard is. Toch denk ik dat met deze nieuwe CD daar wel eens verandering in zou kunnen komen. Stoel deze gedachte op het feit dat Bramblett’s funk, soul, jazz, blues rock affiniteiten precies pas in de hype die omtrent deze genres op het moment plaatsvindt in de EU.

Dat openbaart zich al van kiet af in de radiovriendelijke openers Sun Runs en Everybody Glows. Let’s Go en het donkere Some Mean God duiken niet alleen muzikaal maar ook tekstueel de diepte in. Dat laatste geeft maar weer eens aan dat deze in Jesup, Georgia geboren en getogen tekstdichter nog lang niet aan de herfst van zijn carrière bezig is. Luister ook eens naar het psychedelische Mess About It, dat elke dertig a veertig seconden lijkt te willen exploderen van realistische boosheid. Probeer ook maar eens stil te zitten terwijl je naar Used To Rule The World luistert. De vernieuwende R&B stijgt op naar hogere sferen in het ruige wispelturige Visions. De rhythm sectie van U2 zouden willen dat ze deze lick bedacht hadden. Met de krachtig gitaargedreven ballad Where A Life Goes wordt een uitstekend muziekdocument afgesloten. Het is de open muzikale visie van Randall Bramblett. Hij steekt die dan ook niet onder stoelen of banken, door te stellen ‘Now It’s Tomorrow’.

Mijn trots is alleen maar toegenomen en zal nog verder doorgroeien, want! Zal mijn held binnenkort weer persoonlijk ontmoeten. Dit keer drijft ons de negende editie van het Americana Music Festival & Conference, dat tussen 17 en 20 september a.s. in Nashville, Tennessee plaatvindt, ons samen. Is dit “Faith” of niet? (Jan Janssen)