De uit Philadelphia afkomstige singer-songwriter Ben Arnold is bepaald geen onbekende. Ongeveer vijftien jaar geleden debuteerde hij meteen met de major release “Almost Speechless” bij Columbia Records. Hoe veelzijdig en vooruitstrevende Arnold altijd al geweest is kun je overigens op zijn verzamel CD “In Case I'm Gone Tomorrow” beluisteren. Tussen de bedrijven door schoof de in Pittsburgh, Pennsylvania geboren singer-songwriter moeiteloos aan bij zeer verdienstelijke side-kick projecten als 4 Way Street en US Rails.



“Simplify” is Arnold’s zevende studio release dat, wat mij betreft, verrassend genoeg verschenen is op het Duitse roots rock label Blue Rose Records. Je kunt veel over Arnold’s muziek debatteren maar roots rock hoor ik geen seconde op deze plaat. Wat dat aangaat alleen maar lof. Arnold’s excelleerde, donkerbruin hees stemvolume en geluid tillen “Simplify” naar één van de beste soul, funk en blues platen die ik dit jaar in mijn CD speler heb geschoven. Met liedjes als ‘Slow Learner’, het funky ‘Love Don't Lie’, de piano balled Fishin’ en ‘O' Holy Ghost mag hij in een adem genoemd worden met zeg maar John Hiatt en Randy Newman. Een bluesy uitgevoerde ‘Woman’s Intuition’ klinkt donker maar zou perfect gepast hebben als soundtrack voor de Amerikaanse film komedie “What Woman Wants”.

Blijf onverhoopt met een de vraag zitten. Zou Ben Arnold met “Simplify” in Nederland, via Blue Rose (Sonic Rendezvous), wel potten kunnen breken? Nederland heeft Arnold’s maatjes Scott Bricklin, Jim Boggia, Joseph Parsons, Todd Thibaud en Tom Gillam tot nog toe in de kou laten staan. Het een heeft soms met het andere te maken en ik gun Arnold een Nederlandse doorbraak. Aan de kwaliteit van deze plaat zou het in ieder geval niet mogen liggen. (Jan Janssen)