Anders Osborne live aan het werk zien in Nederland is een zeldzaamheid. Mede om die reden reisden wij in 2008 af naar Lousiana om Osborne live aan het werk te zien. Al meer dan vijftien jaar koesteren wij in ons café de onvergelijkbare crossover roots muziek van deze oorspronkelijke Zweed. Om precies te zijn in New Orleans zouden onze paden kruisen, waren het niet dat de orkanen Ike en Hanna roet in het eten gooiden. Flink gebaald dus!

Osborne debuteerde eind jaren tachtig met de release “Doin‘ Fine”. Daarna volgende er nog velen met als hoogtepunt het in 1995 uitgebrachte “Wich Way to Here”. Osborne scoorde o.a. hits als ‘Favorite Son’ en ‘Pleasin’ You’. Osborne’s pennengeschrift trok daaropvolgend de aandacht van genestelde grootheden als Tim McGraw en Keb Mo. Vorig jaar nog dook hij plotseling ook op, op Mike Zito’s prachtige release “Pearle River” en Clarence Bucaro’s “Til Spring”.
 
“American Patchwork” is zijn tiende CD maar Osborne debuteert hiermee op het fijne Alligator Records label. Op dit independent label huizen o.a. ook JJ Grey & MOFRO, The Holmes Brothers, Smokin' Joe Kubek & Bnois King en zijn alle CD’s van, die andere gitaarheld van mij, Roy Buchanan verkrijgbaar.

Op de opvolger van “Coming Down” uit 2007 laat Anders Osborne horen dat hij “Back On Track” is. Niet dat hij daar ooit vanaf geweest is hoort maar als je hoort waarmee hij deze plaat opent ‘On The Road To Charlie Parker’ dan zegt dat je gezonde boerenverstand dat gewoon. De daarop volgende rock reggae deuntjes ‘Echoes Of My Sins’ en ‘Got Your Heart’ blijven hitgevoelig kleven. Met smerige grunge-rock krachtpatser als ‘Killing Each Other’ en ‘Darkness At The Bottom’ weet de inmiddels vierenveertigjarige Osborne mij opnieuw te overtuigen van zijn enorme klasse. (Jan Janssen)