John David Souther is actief in de popmuziek sinds het begin van de jaren 70 van de vorige eeuw. Hij werd in die periode vooral bekend door zijn liedjes, die heel populair waren in de kringen van de toen zeer populaire country-rock beweging, waarvan The Eagles (‘Best of my love’, ‘How long’ en ‘New kid in town’ waren bijvoorbeeld van zijn hand) en Linda Ronstadt (hij produceerde haar ‘Don’t cry now’ en schreef en zong diverse duetten voor en met haar op haar albums) de bekendste afnemers waren.

In 1972 verscheen zijn eerste solo-LP (‘John David Souther’), waarna tot 1984 nog drie LP’s verschenen. Vervolgens werd het stil, hij was vooral bezig als (film)acteur in de jaren 80 en 90, tot er in 2008 een nieuwe CD verscheen, ‘If the World was you’, waarin J.D. de kant van de jazz op gaat. Een mooie CD die bij de critici goed viel. De follow up hiervan is een (helaas kortdurende – slechts krap 35 minuten) live-CD, opgenomen in het historische Belcourt Theatre in Nashville (de eerste locatie van de Grand Ol’ Opry), met twee gezichten. Na drie prachtige jazznummers, met medewerking van artiesten die op zijn comeback-CD waren te beluisteren, waarvan twee met een heerlijk caribisch ritme en mooie solo’s op sopraansax (Jeff Coffin), trompet (Rod McGaha) en piano (Chris Walters), volgen twee nummers solo of bijna solo (hij begeleidt zichzelf op gitaar) gebrachte klassiekers: ‘New kid in town’ (jawel hoor, springlevend!) en ‘Silver Blue’ (we horen hier ook nog de piano). De CD sluit af met een vlot jazzrocknummer, ‘House of Pride’, waarin de piano soleert en de blazers als sectie opereren. Er is zowaar een hidden track (zo te horen de toegift van het concert), zijn grootste eigen (1979) hit, ‘You’re only lonely’, met weer alleen de eigen gitaar.

Het publiek genoot hoorbaar op de avond van 4 maart 2009 en de kopers van de CD zullen dat zeker doen als ze de prima afwisseling van jazz en zeventiger jaren singer-songwriter stuff kunnen waarderen.
(Fred Schmale)