Je moet het maar aandurven. Elf klassiekers van The Rolling Stones in een setting van uitsluitend akoestische gitaren, volledig herinterpreteren. John Batford & James Lee Stanley, hadden daar geen schrik voor, al is het op het eerste gehoor tamelijk shocking hoe Paint It Black, Ruby Tuesday, Statisfaction, Under My Thumb, Lets Spend The Night Together, Mothers Little Helper, Back Street Girl, The Last Time, Have You Seen Your Mother, Baby, 19th Nervous Breakdown en As Tears Go By, binnenste buiten gekeerd bij je binnen komen. Onder de naam ‘All Woods And Stones’ zijn beide heren met deze ‘all time favorites’ wat al te fors aan de haal gegaan. Natuurlijk, de gedachte die tot deze covers aanleiding gaf, zal zeker ingegeven zijn door de liefde voor de Stones. Maar daarin niet meer te bereiken dan een laag soortelijk gewicht van een groep als Venice (ook Californië) is erg teleurstellend, te meer – toegegeven – omdat ik van hun zoetgevooisde groepsgeluid spontane allergieaanvallen krijg. Deze Stones nummers zijn door dit duo ook met de Californische zon overgoten, maar ik loop er geen moment warm voor. Het wordt in grote blijheid vertolkt, zijn gearrangeerd als koele zomerbriesjes, maar zijn volkomen ontdaan van elke rock ‘n’ roll emotie die de originelen, na een halve eeuw, nog steeds bezitten. Van ruig naar rein, van geil naar lief. Bij een welpenkampvuur of op een EO jongerendag werkt de mierzoete, brave sfeer misschien wel. Dat het oud lid van de Monkees, Peter Tork (lang niks van gehoord) een stukje meespeelt is de enige leuke verrassing op dit album uit 2004. Om vier jaar na dato een overzeese poging op succes te wagen, heeft niks met durf te maken. Het is naïef, net als deze vertolkingen. (Huub Thomassen)