Op het vorig jaar verschenen album ‘Brighter Than Creation’s Dark’ stuurde Drive – By Truckers hun muzikale koers enigszins bij. Zonder het typische southern rock (&roll) geluid te verloochenen, werd een aantal nummers rijkelijk gelardeerd met pedalsteel en toetsen. Dit wat bredere geluidsspectrum, de grotere transparantie en een sensitievere voordracht werd door het publiek hooglijk gewaardeerd met mooie plaatsen in de jaarlijstjes. In aanloop naar het in september a.s. te verwachte album met rariteiten- en onuitgebracht materiaal ‘The Fine Print’ verblijdt band en label ons alvast met beeld- en geluidopnames van hun ‘Live From Austin Texas’ optreden, in de reeks van het magnifieke tv-muziekprogramma ‘Austin City Limits’. Met beide releases zou, naar verluidt, het New*West tijdperk uitgeluid worden.

Omdat het optreden een half jaar na het uitbrengen van ‘Brighter Than Creation’s Dark’ plaatsvond is de relatief ruime aanwezigheid van vijf tracks van die plaat niet onlogisch. Uitgezonderd het album ‘Pizza Deliverance’ zijn alle zes studioalbums met een of twee nummers vertegenwoordigd. Een uitsnede slechts van hun repertoire, daar waar het makkelijk ook een dwarsdoorsnede daarvan had kunnen of moeten zijn. Een kritische kanttekening, maar niet gemopperd want de dertien tracks – op één na allemaal gezongen door de bandnucleus Hood en Cooley –zijn een lust voor oor en oog.

Typerend voor de toegenomen dynamiek van de band is de rustige akoestisch start met twee countrysongs ‘Perfect Timing’ en ‘Heathens’, waarna de rockers ‘A Ghost To Most’ en ‘The Righteous Path’ het tempo flink opvoeren, om dan voor even stoom af te blazen middels de sfeervolle ballade ‘I‘m Sorry Huston’ die, ondanks haar toononvastheid, vol sfeer gezongen wordt door bassiste Shonna Tucker. Deze setindeling herhaalt zich tot het einde met de rockers ‘3 Dimes Down’, ‘Putting People On The Moon’, ‘The Living Bubba’, ‘Let There Be Rock’ en afsluiter ‘Marry Me’, in afwisseling met de grandioze ballades ‘Space City’, ‘Zip City’ en het sublieme elf minuten durende ‘18 Wheels Of Love’. Volkomen duidelijk dat DBT live (nog) beter uit de verf komt, dan op hun studioplaten. Die straffe, ronde, ingehouden, smerige, vette, gevoelige, opzwepende, kolkende, emotievolle sound, is een combinatie die ik sinds ‘Get Yer Ya-Ya’s Out!’ van The Rolling Stones niet meer gehoord heb.

Door deze charismatische, sensibele en geoliede rockmachine, word je meegesleurd en je wilt dat het nooit zal ophouden. Dat hoeft en zal ook niet gebeuren, in mijn nopjes als ik ben met dit voorbeeldig in beeld en geluid vastgelegde optreden op een mooie septemberavond afgelopen jaar, in de fijnste muziekstad ter wereld, Austin in Texas. (Huub Thomassen)