Nadat hun debuut album flopte maakten The Walflowers ergens midden jaren negentig pas naam met hun tweede CD Bringing Down The Horse. Let op; niet in Nederland maar wel in de door ons omringende landen én zuid oost Azië. Weet het nog goed, scoorde het door T-Bone Burnett geproduceerde album tijdens een wintervakantie in Kuala Lumpur, Maleisië in1999. Vanaf die tijd heb ik de carrière van Jakob Dylan, de zoon van, nauwlettend gevolgd. Begin 2006 ontvingen wij een persbericht als dat Dylan een solocontract getekend zou hebben bij het major Columbia Records. ‘Something Good This Way Comes’, de eerste singel die in Amerika getrokken werd van Dylan’s eerste solo CD genaamd "Seeing Things" gaf enigszins al aan dat hij met iets bijzonders bezig was. Seeing Things werd produceert door Rick Rubin. Rubin weet op deze plaat de poedel naakte dynamische liedjes van Dylan erg mooi vorm te geven. Bovendien klinkt het allemaal bijzonder open en integer. De klassieke heartland Rock allà Tom Petty & the Heartbreakers en John Mellencamp heeft plaats gemaakt voor ingetogen laid-back liedjes die, hoe gek het ook mag klinken, heerlijk blijven hangen. De niets vernieuwende troubadour melodieën voelen vertrouwd aan terwijl het lied centraal blijft staan. Iets bijzonder dacht ik in het begin. Hoewel Jakob enorm zijn best doet blijft hij oppervlakkig in zijn tekstbedenksels. Een beetje independent singer-songwriter zoals Reto Burrell, Tobias Stenkjaer, of een Matthew Ryan overtreffen het literair niveau van deze plaat. Toch pakken de liedje ‘Something Good This Way Comes’, Valley OF The Low Sun en 'All Day And All Night erg fraai uit. Maar om nu te stellen dat deze akoestische gitaar drijvende plaat de deal van het jaar is gaat mij wat te ver. Met alle respect voor Jakob’s werk, maar Columbia heeft een big seller aan de haak geslagen die waarschijnlijk alleen al op naam verkoopt. Noem dit slapend rijk worden over de rug van een toch zeer sympathiek maar beperkte singer-songwriter. Wat mij betreft was Jakob beter af met zijn Wallflowers maatjes Michael Ward, Greg Richling, Mario Calire en Rami Jaffee. Maar goed hij is er zelf bij, toch? Teleurgesteld? Nee, dat ook weer niet, maar heb misschien wel te hoog gespannen verwachtingen gehad. (Jan Janssen)