Het lijkt mij dodelijk als je een CD maakt waarop je naam en albumtitel nauwelijks te ontcijferen zijn voor het publiek. De in Champaign, Urbana, Illinois, geboren singer-songwriter Cameron McGill zou beter moeten weten want zijn nieuwe release “Warm Song For Cold Shoulder” is alweer zijn derde. Maar goed, dit is dan wel het enige minpuntje dat ik wil opmerken over deze magistrale langspeler.

Zijn poprock, alt country en indie rock leunt op zijn ingenieuze begeleidingsband “What Army”. Darren Garvey op percussie, bassist Rodrigo Palma, Daniel McMahon op gitaren, Noah Harris-ivories en vox, Nathan Swanson op cello en viool en vocaliste Kathleen Bracken werken keihard zonder ook maar één moment uit de bocht te vliegen. Erg sfeervolle muziek die mij erg veel doet denken aan kruisbestuiving tussen Thomas Dybdahl, Ryan Adams en Ron Sexsmith. Het is niet eenvoudig u op paar nummers te attenderen die boven het maaiveld uitsteken. De opener ‘Not On My Side’ misschien? Nee of toch ‘Please Don't Let Me Down’ of toch het duet in het slotakkoord ‘Minor Suite’? Nee, het blijft moeilijk, ook na meerdere malen draaien veranderd je mening daarover. Het lijkt wel een verkleedpartij.

McGill vermomt zich in karakteristieke figuren, hij speelt in zijn songs niet alleen de hoofdrol maar ook de bijrol en weet met zijn spannende uitdrukkingen te boeien. De liefde van deze toonkunstenaar komt van binnenuit en richt zich op de inhoud, toepasselijker kan ik het niet verwoorden. (Jan Janssen)