Ik had de mazzel om op 17 maart jl. in Austin de wereldpremière te zien en te horen van Chip’s nieuwe project ‘Rock and Roll Joe, a tribute to the unsung heroes of Rock ’n Roll’. In een wervelende show van maar liefst 80 minuten bracht Chip – met volledige band - alle nummers van zijn nieuwe CD met veel uitleg erbij (Chip eigen!). Uiteraard was er ruimte voor zijn traditionele opener ‘The real thing’ en afsluiter ‘Wild thing’. Een geweldige kennismaking met alweer zo’n gaaf project van Chip. In zijn begeleidende uitleg op het boekje van de CD vertelt hij dat dit het begin is van een uitgebreid geheel, waarin aandacht wordt geschonken aan de vele betrekkelijk onbekende musici die mede de rock ’n roll hielpen vormen. Op de speciale website rockandrolljoe.com staat een groot aantal artikelen over deze onbekende ‘Joe’s’, geschreven door bekende musici van vandaag, naast Chip, Kendel  en John ook bijv. Greg Leisz (steel gitaar, hij schrijft over Sneaky Pete Kleinow). Chip zelf heeft een rock ’n  roll geschiedenis, hij schreef zijn eerste songs in de vroege jaren 60 en een flink aantal van zijn liedjes wist de hitlijsten te bestormen, zoals ‘Wild Thing’ (The Troggs) en ‘Angel of the morning’ (Merrilee Rush, Juice Newton), maar ook ‘I can’t let go’ (The Hollies, later Linda Ronstadt), een liedje dat op deze CD staat.



De liedjes zijn alle geschreven door Chip, met hier en daar medewerking van de andere musici op de CD, naast Platania (el. Gitaar) en Carson (fiddle) zijn dat Ron Eoff (bas), Bryan Owings (drums) en Seth Farber (keyboards). De veertien liedjes bestrijken bijna een uur en zijn wederom van grote klasse. Bij ieder liedje hoort een kort verhaal, de opener ‘Rock and Roll Joe’ en de afsluiter ‘Rock and Roll Joe reprise’ zijn beide een tribute aan de onbekende helden van de Rock ’n Roll, met de nodige namen erin. Andere liedjes beschrijven de vele facetten van het leven van een R’nR-er, met o.m. het reizen (‘Malmo nights’), de vele sessies op Savoy Records van de jaren 50 (‘The Savoy files’), de echte passie voor de muziek (‘Live and die for Rock and Roll’) en een liedje in de traditie van de ‘lady rockers’ van de jaren 50, zoals Wanda Jackson (‘Hot rod Carson’ met Kendell in de hoofdrol). Het leukste liedje is ‘The Van song’, waarin Chip op weergaloos humoristisch wijze de ‘ontrouw’ van zijn maatje Platania hekelt (John wordt vaak door Van Morrison gevraagd voor een toer en zegt dan geen nee, ondanks zijn plezier in het spelen met Chip – it’s the money, you know!).

Ik kan blijven doorgaan. Iedere nieuwe CD van Chip Taylor is voor mij een must, iedere CD van hem brengt mij weer het nodige luisterplezier. Chip is ongeëvenaard als songwriter en dat alleen al is de moeite van de aanschaf waard. En als de sidemen and sidewoman ook nog eens van grote klasse zijn is ontstaat een prachtig geheel. (Fred Schmale)