Jacob Dylan, Adrian James Croce, Jordan Zevon en Justin Townes Earle en ga zo nog maar even door, traden allen heel bewust in de voetsporen van hun vader. Bejubeld en neergesabeld, het is dan vallen en opstaan en soms is er geen kruit tegen gewassen. Respect en gedurfd vind ik het allemaal. Met veel bewondering luister ik dan ook naar Benjamin Taylor’s derde album “The Legend of Kung Folk”. U raad het al, Taylor is de zoon van James Taylor en is geboren uit het huwelijk met moeder Carly Simon.

Anders dan zijn vader maakt Benjamin Taylor popmuziek die niet in een keer blijft plakken. Dat is nu precies de crux van deze plaat. The Killing Bite slaat pas toe als je hem wat vaker afdraait. Tijdens de mooie Hemelvaartdagen kneep hij mij pas en dat zegt in feite al genoeg. Een prachtige mooi weer plaat die bij tijd en wijle sterk doet denken aan onze kleine Australische vriend Xavier Rudd maar dan iets minder rauw. Het zijn stuk voor stuk moderne, melodieuze liedjes die knap met akoestisch gitaarspel worden bezegeld. Tekstueel heeft Taylor iets te melden. In ‘Something For Nothing’ en de piano ballade ‘After It’s Over’, met Jamie Cullum achter het klavier, gaat hij moeilijke maatschappelijke vraagstukken niet uit de weg. Ook Peter Calo, die veel met zijn moeder samenwerk, maakt zich als producer en pianist erg verdienstelijk op deze plaat.

Het had misschien allemaal iets minder gepolijst gekund. Maar je kan lullen wat je wil, als je over zoveel talent beschikt en je kan dan ook nog eens beschikken over de crème de la crème in muziekwereld dan kan je dat toch niet gewoon maar negeren. (Jan Janssen)