Onlangs las ik ergens in de krant dat Nijmegen al sinds de jaren zestig, zeventig bekend staat als een rode stad. Van bijnamen als ‘Havana aan de Waal’ en ‘Marxograd aan de Waal’ keek even op. Die laatste naam komt trouwens van Frits Bolkestein naar aanleiding van de gewelddadige confrontatie tussen linkse krakers en het stadsbestuur, die later landelijke bekend kreeg als ‘de Pierson-rellen’. Een niet alledaags intro over de keizerstad die de laatste jaren flink aan cultureel erfgoed verloren heeft laten gaan. Veel muziekpodia verdwenen als sneeuw voor de zon. Met tranen in de ogen namen echte diehards afscheidt van het studentenbolwerk Diogenes en de voormalige studentensociëteit O42. Wat een schande! Maar er gloort hoop aan de oevers van de Waal. Deze komt dit keer echter van een paar eigenzinnige muziekbandjes en singer-songwriters die landelijk behoorlijk beginnen door te breken. Eind vorig jaar besprak ik al de debuutalbums Phantom Puercos (Woold), het titeloze album van singer-songwriter Marten de Paepe en onlangs nog de briljante Country Nior plaat van Okieson, Tomorrow Gone. Amper van die, prettig in het gehoor liggende muziek, bekomen ligt nu voor mij het debuutalbum Happy Go Lucky van de band Beansprouts voor me. Ja, ja dit duo komt ook uit Nijmegen. Deze Ozark Mountain Daredevils hillbilly hoort onvervalste Missouri patronen die behoorlijk fatsoenlijk en netjes geproduceerd klinken. Daarvoor heeft het singer-songwriter echtpaar, bestaande uit het Liesbeth Kemerlings en Martijn de Kleer, multi-instrumentalist Gabriel Peters ingehuurd. Deze voorziet Happy Go Lucky van alle muzikale details die op de een of andere manier opvallen door hun ingetogen klank. Zonder te willen stoken in een goed huwelijk heeft Kemerlings duidelijk de beste stem van de twee. Ze doet af en toe aan een Lucinda Williams en Mary Gauthier cocktail denken. De liedjes worden nagenoeg om beurten gezongen maar vrijwel altijd in duet vorm. Dat is misschien ook wel het enige minpuntje. Veel zingen is mooi maar een lekker partijtje solo gitaar scheurwerk, zoals de Kleer laat horen in het liedje Desperate Man, hoor ik te weinig. Toch schuift deze puristische geluidsdrager lekker muziek die gemakkelijk blijft hangen. De titeltrack, Chilli Bean Baby en het liedje Close zijn daar een paar treffende voorbeelden van. Echte plattelandsmuziek, die mijn Missouri hart heel even doet vertederen. Dit debuutalbum, van deze ontkiemde Beansprouts, is erg goed te pruimen. Toepasselijker kan ik het niet brengen, want juist dat zou u ook eens moeten proeven. (Jan Janssen)