Twilight Hotel wordt gevormd door Dave Quanbury en Brandy Zdan. Ze komen uit Winnepeg, Canada en gaan, sinds ze elkaar in 2002 ontmoetten op en muziekfestival in Ontario, als liefdes – en muzikaal duo door het leven. En hoewel ze in 2003 het eerste titelloze album uitbrachten, beschouwen ze het vrij recent uitgebrachte ‘Highway Prayer’ als hun eigenlijke debuut. Naar eigen zeggen weerspiegelt de inhoud van de schijf het beste wie ze werkelijk zijn. Onder leiding van de uitstekende producer Colin Linden werden dertien liedjes opgenomen in Nashville, die zich op het snijvlak bevinden van blues, country en folk. Dankzij de vele live- optredens en de open oren van Linden, zijn de veelvormige arrangementen van de twaalf liedjes, tot een fraai samenhangend geheel gesmeed. De liedjes klinken soms stoer, zoals in het rockabillyachtige ‘Viva La Vinyl’(zo is dat) dreigend in ‘No Place For A Woman’ en het titelnummer, kwetsbaar in ‘Impatient Love’, spannend in ‘Iowalta Morningside’, droevig in ‘The Ballad Of Salvador And Isabelle’ en eenzaam – hoe anders – in ‘Sometimes I Get A Little Lonely’. Beide lieden zingen heel mooi apart en nog fraaier samen en spelen daarnaast onder andere elektrische of akoestische gitaar. Door de bijdragen van Colin Linden op bas en gitaar, de onvergetelijke Richard Bell op toetsen en Gary Craig op drums, staat het resultaat als een huis. De muziek op ‘Twilight Hotel’ heeft in de verte wel wat weg van het vroegere werk van Chris en Carla, al zijn de liedjes op ‘Highway Prayer’ op de keper beschouwd, doorgaans veel fantasierijker behandeld. (Huub Thomassen)