Jonathan Byrd introduceert zich als volgt: ‘Ik ben een zevende generatie Carolinian, voor zover ik heb kunnen nagaan gaan mijn roots terug tot 1795’. Hij is inmiddels 40 jaar oud en aan zijn vijfde CD toe sinds 2001. Tot zijn tiende is hij overal geweest, waaronder een tijd in West-Duitsland waar zijn vader dominee was en zijn moeder de piano speelde tijdens de diensten. Daar leerde Jonathan zingen. Na terugkeer in de USA (1980) ging alles mis. Vader raakte de draad kwijt en moeder moest Jonathan grootbrengen en dat was niet makkelijk volgens onze held. Het enige plezier voor Jonathan was zijn gitaar, via zijn vader kreeg hij een liefde voor bluegrass muziek binnen. Vier jaar in de jazz big band van zijn high school leverde zijn enige muzikale scholing op.  Toen dook hij onder in de Navy en nam overal waar hij kwam nummers op. Hij kwam terecht in een hard rock band, maar een Old-time fiddler’s convention in Virginia, waar hij via vrienden terecht kwam veranderde zijn leven. In 2000 gaat hij full-time toeren.

Zijn CD’s zijn gevarieerd, van rock ’n roll tot aan folk/bluegrass. Deze laatste CD is duidelijk in de categorie folk/singer-songwriter/bluegrass. Opgenomen in Toronto (Canada) in slechts zes uur tijd met locale musici. Het resultaat is verbluffend. Prachtige, gevoelige en goed in het gehoor liggende liedjes, allemaal van eigen hand (met hulp van een ander in twee van de tien liedjes). Mooie, akoestische begeleiding van gitaar (Jonathan zelf), fiddle, mandoline, accordeon, piano, banjo, bas en National Steel Guitar. Met Cackalack levert de betrekkelijk onbekende singer-songwriter Jonathan Byrd een prachtige CD af, waarop een puike mix van bluegrass, folk en singer-songwritermateriaal valt te genieten. Een sprankelend, ontwapenend en zeer aangenaam geheel, om vele malen te beluisteren. Je depressies verdwijnen als sneeuw voor de zon.
(Fred Schmale)