Op zijn nieuwe soloalbum Days Of The Greats borduurt Ad Vanderveen, een van Nederlands beste liedjesschrijvers, voort op het rustige singer-songwriter idioom van zijn plaat Faithful To Love uit 2009. Ingetogen, onderzoekend, mijmerend en beschouwend bezingt hij als een echte folkzanger zijn perceptie op - en ervaringen van het leven. Hij memoreert aan zijn jeugd in Canada in de titelsong, filosofeert over de liefde in Just Like Life en vergankelijkheid in Slippin’ Past, refereert aan persoonlijke (on)vrijheden in No Way To Quit en How Free, verhaalt over (samen) ouder worden in Grow Old With Me en toont zich nostalgisch/ romantisch in Good And Gone en Well Of Wonder. Een sterk persoonlijk album, waarmee hij met prachtige, poëtische teksten ons deelgenoot maakt van zijn ups en downs; de zonnige – en schaduwrijke kanten van het aardse bestaan. Een melancholiek stemmend album, dat zachtjes doorsluimert door de veelal spaarzame, kalme begeleiding van Ad op voornamelijk akoestische gitaar, incidenteel piano, mondharmonica, accordeon en zangduetten met Kersten de Ligny, soms aangevuld met cello en pedal steel door Rob van Duuren.



Halverwege de cd komt in Slippin’ Past de elektrische gitaar eraan te pas. Het liedje bezit een prachtige melodie, schitterende tekst, heerlijke melancholie en krachtige uitvoering. Het is de muzikale kant van Ad Vanderveen die ik het liefst hoor: fraaie compositie in een uitmuntend elektrisch gitaarjasje. Misschien een (volgende) keer maar weer eens met The O’ Neils?
(Huub Thomassen)