In 1971 kocht ik de debuut-LP van de Engelse folkie Allan Taylor, getitled ‘Sometimes’. Het was een prachtige, rustige LP met schitterende en gevoelige liedjes in een zuiver akoestische setting, gebracht door Taylor met hulp van de drie Dave’s van Fairport Convention: Pegg, Swarbrick en Mattacks. Dat ik de man niet verder heb gevolgd is te danken (of te wijten) aan mijn veranderende voorkeur in die tijd: de Amerikaanse singer-songwriters. Maar extra leuk is wel dat ik nu het genoegen heb een kwalitatief uitmuntende dvd/blue-ray disc set te mogen recenseren, het laatste wat er van de nog immer zeer actieve Taylor (inmiddels ca. 17 cd’s en dvd’s) is verschenen en net als zijn andere cd’s sinds 1996 verschenen op het Duitse kwaliteitslabel Stockfisch. En zowel de audio als de video zijn op deze twee schijven van topkwaliteit.



The endless highway is een documentaire over het leven van Allan met door hem gesproken en geschreven commentaar. We horen en zien over zijn beginjaren in Brighton, zijn ontwikkeling als gitarist (bijzonder interessante uitleg over de drie speelwijzen die hij zich eigen heeft gemaakt in die tijd) en als liedjesschrijver (op internet staat een bladzijden lange lijst van namen van artiesten die een liedje van hem opnamen in de loop der tijden: veel Ieren en Engelsen, maar ook Amerikanen – bij zijn topsong ‘It’s good to see you’ staan 22 namen, waaronder die van Nana Mouskouri en Don Williams). Allan vertelt onder meer over zijn periode in de USA (New York City) waar hij vooral werd gegrepen door de voormannen van de beat generatie (Jack Kerouac, wiens ‘On the road’, dat hij als 17-jarige las, voor hem een soort bijbel werd, Allen Ginsberg en William Burroughs), over zijn periode in Parijs en zijn ontmoeting met de Amerikaanse folkie en banjoïst Derroll Adams. In de 68 minuten durende film zit een dertiental songs (of fragmenten van songs) verwerkt. Hoogtepunten zijn ‘Kerouac’s dream’ (een viertal concertversies zijn kunstig gemixt tot een fantastisch geheel), ‘The beat hotel’ (over een hotel in Parijs, we zien een in die stad opgenomen uitgebreide registratie) en de afsluiter ‘For those we knew’ met een wonderschone piano-begeleiding. In tegenstelling tot vele andere dvd’s is dit er een die ik vaak zal bekijken. Lang leve Stockfisch! (Fred Schmale)