Kijk, dat vind ik leuk!Een ecru juten zakje, handgeknipt & “hand-dichtgestikt”. Met een blauwe stempelopdruk van titel en uitvoerende, idem op een verder maagdelijk wit disk label. En als booklet een dubbelgevouwen handgeschreven kartonnetje van 10,3/22 cm. Aan het handschrift te zien moet zangeres Ruth Minnikin een linkspoot zijn. Maar wat ik nog leuker vind, wat is Ruth een leuke, herstel, boeiende zangeres! Nog geen 28 minuten is de speelduur van dit album en dat is jammer, want ik had heel graag langer in haar vaudevilleachtige sferen willen vertoeven. Drie instrumentale nummertjes larderen de zangnummers van deze zangeres, maar wie is deze zangeres? Ze heeft zo’n pakkende, je “inpakkende” stem, die in de verte een beetje doet denken aan het zangtimbre van Kate McGarrigle, ze komt (ook) uit Canada en dit is haar derde (solo)album. Zo, dat is genoeg informatie; ik ga je niet vervelen met allerlei info over haar muziekverleden, want het heden telt. En dit is nu namelijk een prima cd! Met minimale begeleiding van gitaren, mandoline, banjo én blaasinstrumenten als klarinet, fluit en (Franse) hoorn. Minimaal, maar wat een heerlijk klankbeeld, je blijft (liefst met je ogen dicht) genieten van een warm bedje aan betoverende klanken met als hartverwarmend beddenkruikje die wonderschone stem van Ruth. Mag je dit Canadese country noemen? Van mij mag het; voor mij is het vooral een zeer verrassend topalbum! (Benny Mulder)